منبع : سیره پیامبر خاتم(ص) جلد سوم پديدآورنده : محمّد محمّدی ری شهری زمان انتشار : 1394 از صفحه 142 تا صفحه 143
سخنى در مورد راه رفتن پيامبر(ص)

سخنى در مورد راه رفتن پيامبر(ص)

پيامبر اكرم(ص) بر پايه خوى قرآنى و ادب الهى ، فروتنانه و دور از تبختر ، راه مى رفتند...

پيامبر اكرم(ص)[۱]بر پايه خوى قرآنى و ادب الهى ،[۲]فروتنانه و دور از تبختر ، راه مى رفتند .[۳]پيامبر(ص) دوست نداشتند كه كسى از پشت سر ، ايشان را همراهى كند و يا پياده در ركاب ايشان راه برود .[۴]از اين رو، گاه پشت سر ياران خود حركت مى كردند .[۵]پيامبر(ص) به سان مردم معمولى و با همان سرعت ، با نشاط و سرزنده و به دور از سستى و كسالت، راه مى رفتند .[۶]گام هاى ايشان استوار و بلند بود . با تكبّر و خرامان و گردن فرازانه راه نمى رفتند ؛ بلكه سر به زير و سريع مى رفتند و بدن ايشان در حال راه رفتن ، اندكى به جلو مايل بود ، گويى كه از سرازيرى روان اند .[۷]ايشان پاى خود را روى زمين نمى كشيدند و آن را كاملاً از زمين بلند مى كردند .[۸]هنگام راه رفتن، به چپ و راست خود ، توجّهى نمى نمودند كه به احتمال فراوان براى پديد آوردن فضايى آزاد و بى محدوديت براى ياران خويش بوده است .[۹]

پيامبر(ص) گاه بدون عبا و عمامه و كلاه و حتّى كفش نيز راه مى رفته اند كه به احتمال فراوان در خانه و به گاه نياز و ضرورت بوده است .[۱۰]پيامبر(ص) عصا نيز داشته اند و حمل و تكيه به آن را از اخلاق پيامبران خوانده اند .[۱۱]پيامبر(ص) از يك مسير مى رفتند و از راهى ديگر باز مى گشتند . در حديثى از امام رضا عليه السلام بر اين سنّت تأكيد گرديده و موجب افزايش روزى دانسته شده است .[۱۲]


[۱]به قلم فاضل ارجمند ، جناب آقاى عبد الهادى مسعودى .

[۲]اشاره است به آيه «وَ لاَ تَمْشِ فِى الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَ لَن تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولاً» ؛ (اسرا : آيه ۳۷).

[۳]ر . ك : ص ۲۱۷ ح ۸۳۲ .

[۴]ر . ك : ص ۱۲۹ (فروتنى) .

[۵]ر . ك : ص ۱۳۱ ح ۱۶۳۲ و ۱۶۳۳ .

[۶]ر . ك : ص ۱۳۳ (همانند ناتوان و سست راه نمى رفت) .

[۷]ر . ك : ص ۱۳۳ ح ۱۶۳۸ ـ ۱۶۴۱ .

[۸]ر . ك : ص ۱۳۵ ح ۱۶۳۸ ـ ۱۶۴۲ .

[۹]ر . ك : ص ۱۳۷ (به اين سو و آن سو نمى نگريست) .

[۱۰]ر . ك : ص ۱۳۷ ح ۱۶۴۴ .

[۱۱]ر . ك : ص ۱۳۷ ح ۱۶۴۵ .

[۱۲]ر . ك : ص ۱۳۹ (هنگامى كه از راهى مى رفت از راه ديگرى باز مى گشت) .