منبع : سیره پیامبر خاتم(ص) جلد سوم پديدآورنده : محمّد محمّدی ری شهری زمان انتشار : 1394 از صفحه 142 تا صفحه 143
سخنى در مورد راه رفتن پيامبر(ص)

سخنى در مورد راه رفتن پيامبر(ص)

پيامبر اكرم(ص) بر پايه خوى قرآنى و ادب الهى ، فروتنانه و دور از تبختر ، راه مى رفتند...

پيامبر اكرم(ص)[1] بر پايه خوى قرآنى و ادب الهى ،[2] فروتنانه و دور از تبختر ، راه مى رفتند .[3]پيامبر(ص) دوست نداشتند كه كسى از پشت سر ، ايشان را همراهى كند و يا پياده در ركاب ايشان راه برود .[4] از اين رو، گاه پشت سر ياران خود حركت مى كردند .[5]پيامبر(ص) به سان مردم معمولى و با همان سرعت ، با نشاط و سرزنده و به دور از سستى و كسالت، راه مى رفتند .[6]گام هاى ايشان استوار و بلند بود . با تكبّر و خرامان و گردن فرازانه راه نمى رفتند ؛ بلكه سر به زير و سريع مى رفتند و بدن ايشان در حال راه رفتن ، اندكى به جلو مايل بود ، گويى كه از سرازيرى روان اند .[7]ايشان پاى خود را روى زمين نمى كشيدند و آن را كاملاً از زمين بلند مى كردند .[8]هنگام راه رفتن، به چپ و راست خود ، توجّهى نمى نمودند كه به احتمال فراوان براى پديد آوردن فضايى آزاد و بى محدوديت براى ياران خويش بوده است .[9]

پيامبر(ص) گاه بدون عبا و عمامه و كلاه و حتّى كفش نيز راه مى رفته اند كه به احتمال فراوان در خانه و به گاه نياز و ضرورت بوده است .[10] پيامبر(ص) عصا نيز داشته اند و حمل و تكيه به آن را از اخلاق پيامبران خوانده اند .[11]پيامبر(ص) از يك مسير مى رفتند و از راهى ديگر باز مى گشتند . در حديثى از امام رضا عليه السلام بر اين سنّت تأكيد گرديده و موجب افزايش روزى دانسته شده است .[12]


[1] به قلم فاضل ارجمند ، جناب آقاى عبد الهادى مسعودى .

[2] اشاره است به آيه «وَ لاَ تَمْشِ فِى الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَ لَن تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولاً» ؛ (اسرا : آيه 37).

[3] ر . ك : ص 217 ح 832 .

[4] ر . ك : ص 129 (فروتنى) .

[5] ر . ك : ص 131 ح 1632 و 1633 .

[6] ر . ك : ص 133 (همانند ناتوان و سست راه نمى رفت) .

[7] ر . ك : ص 133 ح 1638 ـ 1641 .

[8] ر . ك : ص 135 ح 1638 ـ 1642 .

[9] ر . ك : ص 137 (به اين سو و آن سو نمى نگريست) .

[10] ر . ك : ص 137 ح 1644 .

[11] ر . ك : ص 137 ح 1645 .

[12] ر . ك : ص 139 (هنگامى كه از راهى مى رفت از راه ديگرى باز مى گشت) .