9ذيحجه

۹ذيحجه
۱- روز عرفه(روز نيايش)
۲- شهادت حضرت مسلم‏ بن عقيل نماينده‏‌ي امام حسين(ع) در كوفه(۶۰ ق)
شرح مناسبت:
۱- روز نهم ذي حجه به عنوان روز عرفه از اعياد بزرگ اسلامي به شمار مي ‏رود، گرچه به اسم عيد ناميده نشده است. در اين روز خداوند تبارك و تعالي بندگان خود را به عبادت و اطاعت خود فراخوانده، و سفره‏ ي جود و احسان خود را براي بندگان خود گسترانده است. شيطان در اين روز خوار و حقير و خشمناك است. از ظهر روز نهم ماه ذي‏ حجه، زائران خانه ‏ي خدا در صحراي عرفات وقوف مي ‏كنند و براي اين وقوف، فضايل بسياري ذكر شده است. در غروب اين روز، زائران، از عرفات به مشعرالحرام مي‏ روند و خود را براي ساير مناسك پر شكوه حج آماده مي‏ كنند.
۲- مسلم بن عقيل كه از شخصيت ‏هاي برجسته و باتقواي زمان خود به شمار مي ‏رفت، براي ارزيابيِ ميزان وفاداري مردم كوفه به امام حسين(ع) به اين شهر رفته بود. زيرا مردم كوفه، طيِ هزاران نامه، از امام حسين براي رفتن به اين شهر و قيام عليه حكومت ستمگر يزيد بن معاويه، دعوت كرده بودند. مردم كوفه اگرچه در ابتدا به گرمي از مسلم بن عقيل استقبال كردند، اما هنگامي كه عبيداللَّه بن زياد كه مردي سنگدل و بي ‏رحم بود بر كوفه حاكم شد، كوفيان، فريبِ وعده‏ هاي دروغين او را خوردند و به خاطر ترس و جهل، دست از حمايت امام حسين(ع) كشيدند و مسلم را تنها گذاشتند. در پيِ آن، مسلم به دست عُمّال ابن زياد گرفتار آمد و به دستور آن حاكم پليد، فرستاده‏ ي امام حسين(ع) را از بالاي داُرالاماره به پايين انداختند و او را به شهادت رساندند.
منبع : برنامه روزشمار تاريخ ازمركز پژوهشهاي صدا و سيما
آیات و روایات متناسب :
روز عرفه
پيامبرصلي الله عليه وآله :
ما مِن يَومٍ أكثَرَ أن يُعتِقَ اللَّهُ فِيهِ عَبدَاً مِنَ النّارِ مِن يَومِ عَرَفَةَ
خداوند در هيچ روزي به اندازه روز عرفه ، بندگان را از آتش دوزخ نمي‏رهاند
صحيح مسلم ، ج ۴ ، ص ۱۰۷ .
پيامبرصلي الله عليه وآله :
إنَّ اللَّهَ يُباهِي مَلائِكَتَهُ عَشِيَّةَ عَرَفةَ بِأهلِ عَرَفَةَ فَيَقولُ : اُنظُروا إلي عِبادي أتَوني شُعثاً غُبراً
خداوند در غروب عرفه نزد فرشتگانش به اهل عرفه مي‏بالد و مي‏گويد: "بندگانم را بنگريد! ژوليده و غبار آلود ، نزد من آمده‏اند
مسند أحمد ، ج ۲، ص ۲۲۴ .
پيامبرصلي الله عليه وآله :
أعظَمُ أهلِ عَرَفاتٍ جُرماً مِنِ انصَرَفَ و هُوَ يَظُنُّ أنَّهُ لَن يُغفَرَ لَهُ
گناه كارترين فرد در عرفات كسي است كه از آن‏جا باز گردد در حالي كه گمان مي‏برد آمرزيده نخواهد شد
بحار الأنوار ، ج ۹۹ ، ص ۲۴۸ .
امام علي ‏عليه السلام :
مِنَ الذُّنوبِ ذُنوبٌ لاتُغفَرُ إلّا بِعَرَفَاتٍ
برخي از گناهان جز در عرفات بخشوده نمي‏شوند
دعائم الاسلام ، ج ۱ ، ص ۲۹۴ .
امام صادق‏ عليه السلام :
تَخَيَّر لِنَفسِكَ مِنَ الدُّعاءِ ما أحبَبتَ واجْتَهِد ، فإنَّهُ (يَومَ عَرَفَة) يَومُ دُعاءٍ و مَسألَةٍ
هر چه مي‏خواهي براي خود دعا بخوان و [در دعا كردن] بكوش كه آن روز [روز عرفه ]روز دعا و درخواست است
التهذيب الأحكام ، ج ۵ ، ص ۱۸۲ .
روز نيايش
قرآن کریم:
فَاذكُروني أذكُركُم وَاشكُرُوا لي ولا تَكفُرونِ
مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم ؛ مرا سپاس گوييد و ناسپاسي مكنيد
بقره ، آيه ۱۵۲ .
پيامبرصلي الله عليه وآله :
اَللّهُمَّ اجعَل حُبَّكَ اَحَبَّ الأشياءِ إلَي
خدايا! دوستي‏ات را محبوب‏ترين چيزها نزد من گردان
بحار الأنوار ، . ج ۹۱ ، ص ۷۰ .
امام علي ‏عليه السلام :
اَللّهُمَّ إنّي أسألُكَ الأمانَ الأمانَ يَومَ لايَنفَعُ مالٌ و لابَنونَ إلّا مَن أتَي اللَّهَ بِقَلبٍ سَليمٍ
خدايا! از تو امان مي‏طلبم در آن روزي كه نه مال و ثروت به كار مي‏آيد و نه فرزندان ، مگر كسي كه با دلي پاك به سوي خدا بيايد
بحار الأنوار ، ج ۹۴ ، ص ۱۰۹ .
حضرت فاطمه ‏عليها السلام :
اَللّهُمَّ أسألُكَ النَّظَرَ إلي وَجهِكَ و الشَّوقَ إلي لِقائِكَ
خدايا! نگريستن به رويت و شوق ديدارت را از تو درخواست مي‏كنم
بحار الأنوار ، ج ۹۴ ، ص ۲۲۵ .
امام حسين‏ عليه السلام :
إلهي أنا الفَقيرُ في غِنايَ فَكَيفَ لاأكونُ فَقيراً في فَقري
خدايا! من در حال بي‏نيازي نيازمندم ؛ پس چگونه در حال فقر نيازمند [تو ]نباشم ؟
بحار الأنوار ، ج ۹۸ ، ص ۲۲۵ .
امام سجّادعليه السلام :
يا راحِمَ رَنَّةِ العَليلِ و يا عالِمَ ما تَحتَ خَفِيِّ الأنينَ ، اجعَلْني مِنَ السّالِمينَ في حِصنِكَ الَّذي لاتَرومُهُ الأعداءُ
اي آن كه بر ناله دردمند رحمت مي‏آوري ، و اي آن كه به آنچه در دل زاري‏كننده نهفته است دانايي ، مرا از كساني قرار ده كه در پناه تو ايمن‏اند و دشمنان را به آن جانْ‏پناه دسترسي نيست
بحار الأنوار ، ج ۹۴ ، ص ۱۲۱ .
امام صادق‏ عليه السلام :
أوحَي اللَّهُ إلي داودَعليه السلام : بِي فَافرَح و بِذِكري فَتَلَذَّد و بِمُناجاتي فَتَنَعَّم
خداوند به داوودعليه السلام وحي فرمود : "به من شاد باش و با ياد من سرخوشي كن و از نعمت مناجات با من برخوردار شو
ميزان الحكمه ، ح ۲۰۰۳۵ .
امام هادي‏ عليه السلام :
يا مَن دَعاهُ المُضطَرّونَ فَأجابَهُم و لَجَأ إلَيهِ الخائفُونَ فَآمَنَهُم و عَبَدَهُ الطّائِعونَ فَشَكَرَهُم و حَمِدَهُ الشّاكِرُونَ فَأثابَهُم
اي آن‏كه درماندگان او را مي‏خوانند و اجابتشان مي‏كند ، بيم‏ناكان به او پناه مي‏برند و امانشان مي‏دهد ، مطيعان او را عبادت مي‏كنند و سپاسشان مي‏گويد و شاكران او را سپاس مي‏گويند و پاداششان مي‏دهد
بحار الأنوار ، ج ۸۵ ، ص ۲۲۷ .
امام مهدي‏ عليه السلام :
يا مَن أظهَرَ الجَميلَ و سَتَرَ القَبيحَ يا مَن لَم يُؤاخِذ بِالجَريرَةِ و لَم يَهتِكِ السِّترَ يا عَظيمَ المَنِّ يا كَريمَ الصَّفحِ يا حَسَنَ التَّجاوُزِ
اي آن‏كه [كار] زيبا را آشكار مي‏كند و [كار] زشت را مي‏پوشاند! اي آن‏كه بر بدكاري مؤاخذه نمي‏كند و پرده نمي‏درد ! اي آن‏كه منّتش بزرگ و چشم پوشي‏اش كريمانه و گذشتش نيكو است !
بحار الأنوار ، ج ۵۱ ، ص ۳۰۴ .