4 ربیع الاول

۴ربيع الثاني
ولادت حضرت عبدالعظيم حَسني(ع) (۱۷۳ق)
شرح مناسبت:

با توجّه به اين كه در منابع كهن و معتبر، تاريخ تولّد و وفات حضرت عبدالعظیم ذكر نشده و منابع گزارش هاى متأخر، شناخته شده نيستند، اين گزارش ها فاقد اعتبارند ؛ ليكن در كتاب شريف الكافى، از حضرت عبد العظيم(ع)، از هشام بن حكم روايت نقل شده است. (الكافى : ج ۱ ص ۴۲۴ ح ۶۳) تاريخ وفات هشام بن حكم، سال ۱۹۹ ق، يا پيش از آن است. (ر. ك : معجم رجال الحديث : ج ۱۹ ص ۲۷۰ ش ۱۳۳۲۹ ) و مظنون، اين است كه حضرت عبد العظيم(ع) هنگام نقل روايت، كمتر از بيست سال نداشته است. بنا بر اين، تولّد ايشان بايد سال ۱۸۰ ق، يا پيش از آن باشد.

همچنين بر اساس روايتى از امام هادى(ع) كه ثواب زيارت قبر حضرت عبد العظيم(ع)، همانند زيارت مرقد سيّد الشهداء(ع) دانسته شده، بايد بگوييم كه او در دوران امام هادى(ع) و پيش از شهادت ايشان از دنيا رفته است و از آن جا كه دوران امامت ايشان از سال ۲۲۰ تا ۲۵۴ ق بوده، وفات حضرت عبد العظيم(ع) پيش از سال ۲۵۴ ق، اتّفاق افتاده است.

بنا بر اين، هر چند بر پايه قراين ياد شده، احتمال تولّد حضرت عبد العظيم(ع) در سال ۱۷۳ ق، و وفات ايشان در سال ۲۵۲ ق، منطقى و معقول است، با اين حال، اثبات آن نياز به منبع معتبر دارد.

از سوى ديگر با عنايت به اين كه به هر دليل، چهارم ربيع الثانى، به عنوان تاريخ تولّد حضرت عبد العظيم(ع) و پانزدهم شوّال، به عنوان تاريخ وفات ايشان شهرت يافته، بزرگداشت ياد آن حضرت و تجليل از مقام معنوى آن بزرگوار در روزهاى ياد شده، نيكوست.

گفتنى است كه در جلسه ۶۲۸ مورّخ ۲۶ / ۵ / ۱۳۸۹ شوراى انقلاب فرهنگى، چهارم ربيع الثانى، به عنوان «روز ولادت حضرت عبد العظيم(ع)» جهت درج در تقويم رسمى كشور به تصويب رسيد و در تاريخ ۱۸ / ۷ / ۱۳۸۹ به آستان مقدّس آن حضرت ابلاغ گرديد.
منبع: {@P۲۰۰۷۴}
آیات و روایات متناسب :
شخصيّت عبد العظيم حسني‏ عليه السلام
امام هادي‏ عليه السلام به حمّاد رازي فرمودند:
إذا أشكَلَ عَلَيكَ شَي‏ءٌ مِن أمرِ دينِكَ بِناحِيَتِكَ ، فَسَلْ عَن عَبدِ العَظيمِ بنِ عَبدِاللَّهِ الحَسَنِيّ‏ عليه السلام
هرگاه در قلمرو خود در كار دين به مشكلي دچار شدي ، آن را با عبد العظيم حسني در ميان بگذار
مستدرك الوسائل ، ج ۱۷ ، ص ۳۲۱ .
امام هادي‏ عليه السلام :
مَرحَباً بِكَ يا أبَاالقاسِمِ أنتَ وَلِيُّنا حَقاً
اي ابوالقاسم ! خوش آمدي ، تو حقيقتاً دوستدار ما هستي
بحار الأنوار ، ج ۶۹ ، ص ۲ .
یک روایت:
امام هادي‏ عليه السلام به مردي از اهالي ري كه به زيارت امام حسين‏ عليه السلام رفته بود فرمودند: أما إنَّكَ لَو زُرتَ قَبرَ عَبدِالعَظيم عِندَكمُ لَكُنتَ كَمَن زارَ الحُسَينَ‏ عليه السلام
اگر قبر عبد العظيم را در شهر خود زيارت كني ، چنان است كه گويي امام حسين‏ عليه السلام را زيارت كرده‏ اي
كامل الزيارات ، ص ۳۲۴ .
حضرت عبد العظيم ‏عليه السلام روايت مي‏كند :
مولايم امام رضاعليه السلام براي من پيامي فرستاد و فرمود: سلام مرا به دوستانم برسان و به آنان بگو: . . . و إقبالُ بَعضِهِم عَلي بَعضٍ و المُزاوَرَةُ فَإنَّ ذلِكَ قُربَةً إلَي اللَّهِ
[به آنان دستور بده] به هم روي آورند و با يكديگر ديدار كنند ، كه موجب نزديكي به خداوند است
الاختصاص ،ص ۲۴۷ .
حضرت عبد العظيم ‏عليه السلام از امام رضا چنين روايت مي‏كند:
المُسلِمُ الَّذي يَسلَمُ المُسلِمونَ مِن لِسانِهِ و يَدِهُ ولَيسَ مِنّا مَن لَم يَأمَن جارُهُ بَوائِقَهُ
مسلمان كسي است كه مردم از دست و زبان او آسوده باشند و از ما نيست آن كه همسايه‏ اش از شرّ او در امان نباشد
عيون أخبار الرّضاعليه السلام ، ج ۱ ، ص ۲۴ .
حضرت عبد العظيم‏ عليه السلام از امام جوادعليه السلام چنين روايت مي‏كند:
مَن رَضِي بِالعافِيَةِ مِمَّن دُونَهُ رُزِقَ السَّلامَةَ مِمَّن فَوقَهُ
هر كس از عافيت زير دستانش خشنود باشد ، از بالا دستش در امان مي‏ماند
عيون أخبار الرّضاعليه السلام ، ج ۱ ، ص ۵۴ .
حضرت عبد العظيم‏ عليه السلام از امام جوادعليه السلام چنين روايت مي‏كند:
أفضَلُ أعمالِ شيعَتِنَا انتِظارُ الفَرَجِ
برترين اعمال شيعيان ما انتظار فرج [ظهور امام زمان‏ عليه السلام] است
كمال الدين ، ص ۳۷۷ .
حضرت عبد العظيم‏ عليه السلام از امام هادي‏ عليه السلام چنين روايت مي‏كند:
إنَّمَا اتَّخَذَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إبراهِيمَ خَليلاً لِكَثرَةِ صَلاتِهِ عَلي مُحَمَّدٍ و أهلِ بَيتِهِ عليهم السلام
خداوند متعال ، ابراهيم‏ عليه السلام را دوست خود برگرفت ؛ زيرا او بر محمّد و اهل بيت او بسيار درود مي‏فرستاد
علل الشرائع ، ج ۱ ، ص ۳۴ .