امام صادق علیه السلام
إذا قامَ القائِمُ عليه السلام حَكَمَ بِالعَدلِ وَ ارتَفَعَ في أيّامِهِ الجَورُ، و أمِنَت بِهِ السُّبُلُ، و أخرَجَتِ الأَرضُ بَرَكاتِها ورَدَّ كُلَّ حَقٍّ إلى أهلِهِ .
هرگاه قائم برخيزد، به دادگرى حكم راند و ستم در روزگار او به سر آيد و راه ها امن شود و زمين بركتهاى خود را بيرون ريزد و هر حقى به صاحبش داده شود .
كشف الغمة : ج 3 ص 255 .
حدیث :
المُؤمِنُ لا يَحيفُ عَلى مَن يُبغِضُ ، و لا يَأثَمُ فيمَن يُحِبُّ.
ترجمه :
امام على عليه السلام :
مؤمن ، بر آن كه با او دشمنى مىورزد ، ستم نمىكند و به خاطرِ آن كه دوستش دارد ، دست به گناه نمىزند.
دوستي در قرآن و حديث، ص۲۲۸
