453
مَنهَجُ اليقين

[ فضيلت صبر در بلاها و دشوارى هاى راه خدا ]

صَبِّروا النَّفْسَ عَلَى الْبَلاَءِ فِى الدُّنْيَا ؛ فَإِنَّ تَتَابُعَ الْبَلاَءِ فِيهَا و الشِّدّةَ فِى طَاعَةِ اللّه ِ وَ وَلايَتِه وَ وَلَايَةِ مَنْ أمَرَ بِوَلايَتِهِ خَيْرٌ عَاقِبَةً عِنْدَ اللّه ِ فِى الآخِرَةِ مِنْ مُلْكِ الدُّنْيَا وَ إِنْ طَالَ تَتَابُعُ نَعِيمِهَا وَ زَهْرَتِهَا وَ غَضَارَةُ عَيْشِهَا فِى مَعْصِيَةِ اللّه ِ وَ وَلايَةِ مَنْ نَهَى اللّه ُ عَنْ وَلايَتِهِ وَ طَاعَتِهِ ؛ فَإِنَّ اللّه َ تَعَالَى أمَرَ بِوَلايِةِ الأْئِمَّةِ الَّذِينَ سَمَّاهُمُ اللّه ُ فِى كِتَابِهِ فِى قَوْلِهِ :«وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا»۱، وَ هُمُ الَّذِينَ أَمَرَ اللّه ُ بِوَلايَتِهِمْ وَ طَاعَتِهِمْ ، وَ الَّذِينَ نَهَى اللّه ُ عَنْ وَلاَيَتِهِمْ وَ طَاعَتِهِمْ وَ هُمْ أئِمَّةُ الضَّلاَلَةِ الَّذِينَ قَضَى اللّه ُ تَعَالَى أنْ يَكُونَ لَهُم دُوَلٌ فِى الدُّنْيَا عَلَى أوْلِياءِ اللّه ِ الأْئِمّةِ مِن آلِ مُحَمَّدٍ ـ صَلَوَاتُ اللّه ِ وَ سَلاَمُهُ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمْ أجْمَعيِنَ ـ يَعْمَلُونَ فِى دَوْلَتِهِمْ بِمَعْصِيَتِهِ وَ مَعْصِيَةِ رَسُولِهِ صلى الله عليه و آله لِيَحِقَّ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ ، وَ لِيَتِمَّ أنْ تَكُونُوا مَعَ نَبِىِّ اللّه ِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ الرُّسُلِ مِنْ قَبْلِهِ .
صابر گردانيد نفس خود را بر تحمّل بلا در دنيا ؛ زيرا كه پى در پى شدن بلا در دنيا و كشيدن سختى در طاعت خداى ـ عزَّ و جلَّ ـ و در دوستى او و دوستى كسى كه خداى تعالى ، خلايق را به دوستى او امر نموده ، عاقبتش نزد خداى تعالى در آخرت ، بهتر است از پادشاهى دنيا يا صاحب اختيار بودن در دنيا ، هر چند مدّت۲پياپى شدن نعمت و رفاهيتش و بَهجت و تازگى و وسعت عيشش در معصيت الهى و اطاعت كسى كه خداى ـ عزَّ و جلَّ ـ از پيروى او نهى فرموده ، ممتد و طويل باشد ؛ زيرا كه خداى ـ عزَّ و جلَّ ـ امر فرموده به ولايت ائمّه كه ايشان را در كتاب خود ياد كرده در كلام خود كه فرموده :«وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا»؛ يعنى : گردانيديم ايشان را پيشوايان كه به فرموده ما ، خلايق را راه نمايى كنند . و ايشان اند آن جماعت كه خداى تعالى ، به ولايت و طاعت ايشان امر فرموده و آن جماعتى كه خداى تعالى ، از ولايت و طاعت ايشان ، نهى كرده ، ايشان ، پيشوايان اند كه خلق را به ضلالت مى اندازند و خداى تعالى ، مقدّر ساخته كه ايشان را در دنيا ، غلبه بر اولياى الهى ، كه عبارت از ائمّه آل محمّد ـ صلوات اللّه عليه و عليهم أجمعين ـ بوده باشند ، ميسّر گردد . و ايشان در ايّام دولت خود به معصيت الهى و معصيت رسول اللّه صلى الله عليه و آله عمل كنند تا آن كه مستحق ومستوجب عذاب شوند ، و تا آن كه تمام و كامل شود اين معنى كه عبارت از بودن ائمّه حق عليهم السلام يا پيغمبر خداى محمّد صلى الله عليه و آله و پيغمبران پيش از او بوده باشند (يعنى به سبب آن كه ائمّه ضلالت ، حقّ ايشان را غصب كرده اند و ايشان را مغلوب خود ساخته اند ، به درجات عاليه ، فائز گردند) .
و در بعضى از نسخ ـ كه قبل از اين ذكر كرديم ـ ، تتمّه اين كلام بر اين وجه است كه : «وَ لِيُتِمَّ أمْرَ اللّه ِ فيهِمِ الَّذِى خَلْقَهُمْ لَهُ فِى الأْصْلِ أصْلِ الْخَلْقِ مِنَ۳الْكُفْرِ الّذِى سَبَقَ فِى عِلْمِ اللّه ِ أنْ يَخْلَقَهُمْ لَهُ فِى الأْصْلِ» تا آخر كلامى كه در اوايل رساله مذكور شد ؛ يعنى : غالب شدن ائمّه ضلالت ، براى آن است كه مستحقّ عذاب شوند ، و تمام شود امر الهى در باب ايشان كه ايشان را در اصل خلقت ، براى آن خلق كرده كه عبارت از كفرى است كه در علم سابق الهى مقرّر شده كه ايشان را براى آن خلق كند ؛ يعنى تا كفر ايشان از روى قدرت و اختيار كه خداى تعالى در اَزَل به آن عالم بود ، و مطابق حكمت و مصلحت كه سرّ آن نزد خداى ـ عزَّ و جلَّ ـ ظاهر و هويداست ، تحقّق يابد .
و قبل از كلمه «أنْ يَكُونُوا» ، كلامى است كه قبل از كلمه «أمَر اللّه َ» ، پيش از اين مذكور شد .

1.. سوره انبياء ، آيه ۷۳ .

2.. ب : «مدّتى» .

3.. ب : «عن» .


مَنهَجُ اليقين
452
  • نام منبع :
    مَنهَجُ اليقين
    تعداد جلد :
    1
    ناشر :
    دارالحدیث
    محل نشر :
    قم
    تاریخ انتشار :
    1388
    نوبت چاپ :
    اول
تعداد بازدید : 210970
صفحه از 527
پرینت  ارسال به