چهل حدیث از امام مهدی عجل الله فرجه

۱.دختر پیامبر(ص) سرمشق نیکو

الإمام المهدی(ع) : فِی ابنَةِ رَسولِ اللّهِ(ص) لی اُسوَةٌ حَسَنَةٌ.

امام مهدی(ع): در دختر پیامبر خدا، برای من، سرمشقی نیکوست.

الغیبة للطوسی: ص ۲۸۶ ح ۲۴۵، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۴ صفحه: ۲۰۲.

۲.لبریز کننده عدالت در زمین

الامام مهدی(ع) : أنَا الَّذی أملأُها عَدلاً کما مُلِئَت جَورا.

امام مهدی(ع): منم که زمین را از عدالت لبریز می کنم، چنان که از ستم آکنده است.

بحار الأنوار، ج ۵۲، ص ۲، آینه یادها، صفحه: ۲۰۸.

۳.خالی نماندن زمین از حجت

الامام مهدی(ع) : إنَّ الأرضَ لا تَخلُو مِن حُجَّةٍ إمّا ظاهِرا و إمّا مَغمُورا.

امام مهدی(ع): زمین از حجّتی آشکار یا نهان خالی نیست.

کمال الدّین، ج ۲، ص ۵۱۱، آینه یادها، صفحه: ۲۰۸

۴.محبت اهل بیت(ع)

الامام مهدی(ع) : لِیعمَل کلُّ امْرِءٍ علَی ما یقَرَّبُ مِن مَحَبَّتِنا.

امام مهدی(ع): هر یک از شما باید کاری کند که با آن به محبّت ما نزدیک شود.

بحار الأنوار، ج ۵۳، ص ۱۷۶، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹

۵.اهمیت نماز

الامام مهدی(ع) : ما اُرغِمَ أنفُ الشَّیطانِ بِشَی ءٍ مِثلِ الصَّلاةِ.

امام مهدی(ع): هیچ چیز مانند نماز، بینی شیطان را به خاک نمی مالد.

بحار الأنوار، ج ۵۳، ص ۱۸۲، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹.

۶.پیامبر(ص) رحمت جهانیان

الامام مهدی(ع) : إنَّ اللّهَ بَعَثَ مُحَمَّدا رَحمَةً لِلعالَمینَ و تَمَّمَ بِهِ نِعمَتَهُ.

امام مهدی(ع): خداوند محمّد را برانگیخت تا رحمتی برای جهانیان باشد و نعمت خود را تمام کند.

بحار الأنوار، ج ۵۳، ص ۱۹۴، آینه یادها، صفحه: ۱۹۶.

۷.خدا با ماست

الامام مهدی(ع) : إنَّ اللّهَ مَعَنا، فَلا فاقَةَ بِنا إلی غَیرِهِ.

امام مهدی(ع): خدا با ما است و نیازمند دیگری نیستیم.

الغیبة، طوسی، ص ۲۸۵، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹.

۸.حق با ماست

الامام مهدی(ع) : الحَقُّ مَعَنا فَلَن یوحِشَنا مَن قَعَدَ عَنّا.

امام مهدی(ع): حق با ما است و باکی نیست که کسی از ما روی بگرداند.

الغیبة، طوسی، ص ۲۸۵، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹.

۹.آخرین وصی

الامام مهدی(ع) : أنا خاتِمُ الأوصِیاءِ.

امام مهدی(ع): من وصی آخرین ام.

الغیبة، طوسی، ص ۲۸۵، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹.

۱۰. دفع بلا به وسیلهامام مهدی(ع)

الامام مهدی(ع) : بی یدفَعُ البَلاءُ مِن أهلی و شیعَتی.

امام مهدی(ع): به وسیله من بلا از خانواده و شیعیانم دفع می شود.

الغیبة، طوسی، ص ۲۸۵، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹.

۱۱. آگاهی از خبرها

الامام مهدی(ع) : إنّا یحیطُ عِلمُنا بأنبائِکم و لایعَزُبُ عَنّا شَیءٌ مِن أخبارِکم.

امام مهدی(ع): ما از همه خبرهای شما آگاهیم و چیزی از خبرهای شما از ما پنهان نیست.

بحار الأنوار، ج ۵۳، ص ۱۷۵، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹

۱۲. دعا برای تعجیل فرج

الامام مهدی(ع) : أکثِروا الدُّعاءَ بِتَعجیلِ الفَرَجِ فَإنَّ ذلِک فَرَجُکم.

امام مهدی(ع): برای تعجیل در فرج بسیار دعا کنید، که فرج من فرج شما نیز هست.

کمال الدّین، ص ۴۸۵، آینه یادها، صفحه: ۲۰۹.

۱۳. زیارت امام حسین(ع) در شب جمعه

الإمام المهدی(ع) : زِیارَةُ الحُسَینِ(ع) فی لَیلَةِ الجُمُعَةِ أمانٌ مِنَ النّارِ یومَ القِیامَةِ.

امام مهدی(ع): زیارت حسین(ع) در شب جمعه، ایمنی بخش از آتش، در روز قیامت است.

جنّة المأوی للمیرزا النوری (المطبوعة فی ج۵۳ بحار الأنوار): ص۳۱۵، فرهنگ‌نامه جمعه ـ جلد ۱ صفحه: ۸۰

۱۴. قائم آل محمد(ص)

الإمام المهدی(ع) : أنَا القائِمُ مِن آلِ مُحَمَّدٍ علیهم السلام.

امام مهدی(ع): من قائمِ خاندان محمّد هستم.

کمال الدین: ج ۲ ص ۴۵۳ ح ۲، دانشنامه امام مهدی(ع) ، جلد ۸ صفحه: ۱۰۴.

۱۵. پر کردن زمین از عدل و داد

الإمام المهدی(ع) : أنَا الَّذی أخرُجُ فی آخِرِ الزَّمانِ بِهذَا السَّیفِ ـ وأَشارَ إلَیهِ ـ فَأَملَأُ الأَرضَ قِسطاً وعَدلاً کما مُلِئَت جَوراً وظُلماً.

امام مهدی(ع): من کسی هستم که در آخِرْزمان با این شمشیر، ظهور می کنم (به آن شمشیر، اشاره کرد) و زمین را پُر از عدل و داد می نمایم، چنانچه پُر از جور و ظلم شده است».

کمال الدین: ج ۲ ص ۴۵۳ ح ۲، دانشنامه امام مهدی(ع) ، جلد ۸ صفحه: ۱۰۴.

۱۶. ذکر با تسبیح تربت

تهذیب الأحکام عن محمّد بن عبد اللّه بن جعفر الحمیری: کتَبتُ إلَی الفَقیهِ [أی الإِمامِ المَهدِی](ع) أسأَلُهُ: هَل یجوزُ أن یسَبِّحَ الرَّجُلُ بِطینِ قَبرِ الحُسَینِ(ع)؟ وهَل فیهِ فَضلٌ؟

فَأَجابَ ـ وقَرَأتُ التَّوقیعَ ومِنهُ نَسَختُ ـ: یسَبِّحُ بِهِ؛ فَما فی شَیءٍ مِنَ التَّسبیحِ أفضَلُ مِنهُ، ومِن فَضلِهِ أنَّ المُسَبِّحَ ینسَی التَّسبیحَ ویدیرُ السُّبحَةَ، فَیکتَبُ لَهُ ذلِک التَّسبیحُ.

تهذیب الأحکام ـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه بن جعفر حِمیری ـ: به فقیه [یعنیامام مهدی(ع)] نامه نوشتم و از ایشان پرسیدم: آیا جایز است که انسان، با گِل قبر حسین(ع) تسبیح بگوید؟ و آیا چنین تسبیحی، برتری ای [ بر دیگر تسبیح ها ] دارد؟

امام(ع) در پاسخ ـ که من آن را خواندم و نسخه برداری کردم ـ نوشت: «با آن، تسبیح بگوید که هیچ تسبیحی از آن، برتر نیست و از برتری های آن، این است که [وقتی] دارنده اش از تسبیحگویی غافل می شود و تسبیح را می چرخاند [ باز هم در نامه اعمال، ] برایش تسبیح گفتن، نوشته می شود».

تهذیب الأحکام: ج ۶ ص ۷۵ ح ۱۴۸، دانشنامه امام حسین(ع)، جلد ۱۲ صفحه: ۴۵۰.

۱۷. تربت در قبر مرده

تهذیب الأحکام عن محمّد بن عبد اللّه بن جعفر الحمیری: کتَبتُ إلَی الفَقیهِ [الإِمامِ المَهدِی](ع) أسأَلُهُ عَن طینِ القَبرِ یوضَعُ مَعَ المَیتِ فی قَبرِهِ، هَل یجوزُ ذلِک أم لا؟

فَأَجابَ ـ وقَرَأتُ التَّوقیعَ ومِنهُ نَسَختُ ـ: یوضَعُ مَعَ المَیتِ فی قَبرِهِ، ویخلَطُ بِحَنوطِهِ إن شاءَ اللّهُ.

تهذیب الأحکام ـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه بن جعفر حِمیری ـ: به فقیه [یعنیامام مهدی(ع)]نامه نوشتم و از او در باره تربت قبر [ امام حسین(ع) ] که همراه مُرده در قبرش می گذارند، پرسیدم که: آیا جایز است یا نه؟

امام(ع) در پاسخ ـ که من آن را خواندم و از آن، نسخه برداری کردم ـ، نوشت: «همراه مُرده در قبرش می گذارند و با حَنوط او در می آمیزند، إن شاء اللّه!».

تهذیب الأحکام: ج ۶ ص ۷۶ ح ۱۴۹، دانشنامه امام حسین(ع)، جلد ۱۲ صفحه: ۴۵۴.

۱۸. تصرف در مال دیگران

الإمام المهدی(ع) : لا یحِلُّ لأِحدٍ أن یتَصَرَّفَ فی مالِ غَیرِهِ بغَیرِ إذنِهِ.

امام مهدی(ع): بر هیچ کس روا نیست که بدون اجازه دیگری در مال او تصرف کند.

وسائل الشیعة: ۱۷ / ۳۰۹ /۴، میزان الحکمه، جلد ۸ صفحه: ۴۳۹

۱۹. محبت خالص خداوند

الإمام المهدی(ع) : إنّ موسی ناجی ربَّهُ بالوادِ المُقَدّسِ فقالَ: یا رَبِّ إنّی قد أخْلَصْتُ لک المَحبَّةَ مِنّی و غَسَلْتُ قَلبی عَمَّنْ سِواک ـ و کانَ شدیدَ الحبِّ لأهلهِ ـ فقالَ اللّهُ تعالی: «إخْلَعْ نَعلَیک» أی انْزِعْ حُبَّ أهْلِک مِن قلبِک إنْ کانتْ مَحَبّتُک لی خالِصَةً، و قَلبُک مِن المَیلِ إلی مَن سِوای مَغْسولاً.

امام مهدی(ع): موسی در وادی مقدس با خدای خود به راز و نیاز پرداخت و عرض کرد: پروردگارا! من محبّت خود را خالصانه از آن تو کردم و دلم را از جز تو شستم ـ موسی خانواده اش را زیاد دوست می داشت ـ آنگاه خداوند متعال فرمود: «کفشهای خود را برکن» یعنی، اگر محبّت تو خالصانه از آن من است، و دلت از هوای جز من شسته شده است، پس محبّت خانواده ات را از دل خود برکن.

کمال الدین: ۴۶۰ / ۲۱، میزان الحکمه، جلد ۲ صفحه: ۴۲۵.

۲۰. امام عسکری(ع)

الامام مهدی(ع) : کان [الإمامُ العَسکری(ع)] نُورا ساطِعا و قَمَرا زاهِرا اختارَ اللّهُ لَهُ ما عِندَهُ فَمَضی عَلی مِنهاجِ آبائِهِ حَذوَ النَّعلِ بِالنَّعلِ.

امام مهدی(ع): او (امام عسکری(ع)) نوری فروزان و ماهی درخشان بود که خداوند آنچه را نزد خود بود برای او برگزید. او راه و روش پدران بزرگوار خود را گام به گام دنبال کرد تا رحلت فرمود.

بحار الأنوار، ج ۵۳، ص ۱۹۱، آینه یادها، صفحه: ۱۵۴

۲۱. باقیمانده حجّت های خدا و منتقم

الإمام المهدی(ع) : أنا بَقِیةُ اللّهِ فی أرضِهِ، و المُنْتقِمُ مِن أعدائِهِ.

امام مهدی(ع): من بقیة اللّه (باقیمانده حجّت های خدا) در زمینم و از دشمنان او انتقام می گیرم.

کمال الدین: ۳۸۴ / ۱، میزان الحکمه، جلد ۱ صفحه: ۳۸۵

۲۲. چگونگی بهره مندی از امام(ع) در زمان غیبت

الإمام المهدی(ع) : أمّا وَجـهُ الانْتِفاعِ بی فی غَیبَتی فکالانْتِفاعِ بالشَّمسِ إذا غَیبها عَنِ الأبصارِ السَّحابُ.

امام مهدی(ع): چگونگی بهره مند شدن از من در روزگار غیبتم همچون بهره مند شدن از خورشید است، آنگاه که در پس ابر از دیدگان پنهان می شود.

بحار الأنوار: ۵۲ / ۹۲ / ۷، میزان الحکمه، جلد ۱ صفحه: ۴۰۰

۲۳. احتمال خطا در انتخاب امام شایسته

کمال الدین عَن سَعْدِ بنِ عبدِ اللّهِ القُمّی ـ لمّا سَألَهُ (الإمام المهدی(ع)) عَنِ العِلّة الّتی تَمْنَعُ القومَ من اختیارِ إمامٍ لأنفسِهِم ـ قال: مُصْلِحٌ أو مُفْسِدٌ؟، قلتُ: مُصْلحٌ، قالَ: فَهَلْ یجوزُ أنْ تَقَعَ خِیرَتُهُمْ علَی المُفْسِدِ بَعْدَ أنْ لا یعلمَ أحدٌ ما یخْطِرُ بِبالِ غیرِهِ مِن صَلاحٍ أو فسادٍ؟ قلتُ: بلی، قالَ: فَهِی العِلَّةُ.

کمال الدین: ـ سعد بن عبداللّه قمی می گوید: ازامام مهدی(ع)سؤال کردم که چرا مردم نمی توانند خود، امام را برگزینند؟ ـ حضرت فرمود: نیکوکار را برگزینند یا تبهکار را؟ عرض کردم: نیکوکار. فرمود: آیا امکان دارد که از سر ناآگاهی از خوبی و بدی درون یکدیگر، فرد فاسد و بدکاری را برگزینند؟ عرض کردم: بله. فرمود: علّت، این است.

کمال الدین: ۴۶۱ / ۲۱، منتخب میزان الحکمة صفحه: ۸۲

۲۴. ذکر سجده امام سجاد(ع)

الإمام المهدی(ع) : کانَ سَیدُ العابِدینَ(ع)یقولُ فی سُجودِهِ فِی هذَا المَوضِعِ ـ وأشارَ بِیدِهِ إلَی الحِجرِ نَحوَ المیزابِ ـ:

«عُبَیدُک بِفِنائِک، مِسکینُک بِبابِک، أسَأَلُک ما لا یقدِرُ عَلَیهِ سِواک»

امام مهدی(ع): امام سجّاد(ع) در سجده خود در این مکان (و با دست اشاره به حِجر و طرف ناودان کرد) می گفت:

«بنده ناچیزت در آستان توست، نیازمندت به آستان توست، از تو می خواهم آنچه را که جز تو بر آن توانا نیست».

کمال الدین: ۴۷۱ / ۲۴، حج و عمره در قرآن و حدیث ـ جلد ۱ صفحه: ۱۵۰.

۲۵. زاد و ولد در بهشت

الإمام المهدی(ع) ـ لَمّا سُئِلَ عَنِ التَّوالُدِ فِی الجَنَّةِ ـ: إنَّ الجَنَّةَ لا حَملَ فیها لِلنِّساءِ وَلا وِلادَةَ، ولا طَمثَ وَلا نِفاسَ، وَلا شَقاءَ بِالطُّفُولِیةِ، وفیها ما تَشتَهِی الأَنفُسُ وَتَلَذُّ الأَعینُ، کما قالَ سُبحانَهُ. فَإِذَا اشتَهَی المُؤمِنُ وَلَدا خَلَقَهُ اللّهُ بِغَیرِ حَملٍ وَلا وِلادَةٍ عَلَی الصّورَةِ الَّتی یرِیدُ، کما خَلَقَ آدَمَ عِبرَةً.

امام مهدی(ع)ـ در پاسخ سؤال از زاد و ولد در بهشت ـ: در بهشت، زنان، نه باردار می شوند، نه می زایند، نه حیض می بینند، نه نِفاس می شوند و نه زحمت بچّه داری را تحمّل می کنند؛ بلکه در آن جا ـ همان گونه که خداوند سبحان فرموده ـ، آنچه دل ها هوس می کنند و چشم ها [از دیدنش] لذّت می برند، هست. پس هر گاه مؤمن، هوس فرزندی کند، خداوند، آن را، بدون آن که بارداری یا زایمانی در کار باشد، به همان شکلی که می خواهد، می آفریند، چنان که آدم را، نمونه آفرید.

الاحتجاج: ج ۲ ص ۵۸۰ ح ۳۵۷، بهشت و دوزخ، جلد ۱ صفحه: ۲۸۰.

۲۶. دعا برای در امان ماندن از شر اشرار

الإمام المهدی(ع) : اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ الأَخیارِ فی آناءِ اللَّیلِ وأطرافِ النَّهارِ، وَاکفِنی شَرَّ الأَشرارِ.

امام مهدی(ع): خدایا! بر محمّد و خاندان برگزیده محمّد، در شب و روز، درود فرست و مرا از شرّ بَدان، کفایت کن.

المزار الکبیر: ص ۵۰۹، دانش نامه عقاید اسلامی، جلد ۹ صفحه: ۳۳۴.

۲۷. دعا برای نیک بختی

الإمام المهدی(ع) ـ فی دُعائِهِ ـ: أسأَلُک أن تُصَلِّی عَلی مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وأن تُحیینی حَیاةَ السُّعَداءِ.

امام مهدی(ع)ـ در دعایش ـ: [خدایا!] از تو می خواهم که بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستی و همانند زندگی نیک بختان، زنده ام بداری.

مهج الدعوات: ص ۳۴۹، دانش نامه عقاید اسلامی، جلد ۹ صفحه: ۴۰۴

۲۸. سرنوشت مخالف و مطیع اهل بیت(ع)

الإمام المهدی(ع) : إذا أرَدتُمُ التَّوَجُّهَ إلَی اللّهِ وإلَینا فَقولوا:... یا مَولای، شَقِی مَن خالَفَکم وسَعِدَ مَن أطاعَکم.

امام مهدی(ع): هر گاه خواستید به خدا و ما توجّه کنید، بگویید: «ای آقای من! تیره بخت شد هر که با شما مخالفت ورزید، و نیک بخت شد هر که از شما اطاعت کرد».

الاحتجاج: ج ۲ ص ۵۹۳ ح ۳۵۸، دانش نامه عقاید اسلامی، جلد ۹ صفحه: ۴۳۴

۲۹. دعا

الإمام المهدی(ع) : اللّهُمَّ بِک أعوذُ وبِک ألوذُ... ومِنک أسأَلُ أن تُصَلِّی عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ، و لا تَرُدَّنی إلّا بِذَنبٍ مَغفورٍ و سَعی مَشکورٍ و تِجارَةٍ لَن تَبورَ.

امام مهدی(ع): بار خدایا! به تو پناه می برم و دست به دامن تو می شوم... و از تو درخواست می کنم که بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستی و مرا از درگاهت بر مگردانی، مگر با آمرزش گناهم و پذیرفته شدن تلاشم و [نیز با] تجارتی که هرگز کساد نمی شود.

مُهج الدعوات: ص ۳۴۹، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۱ صفحه: ۴۷۴.

۳۰. حجتامام مهدی(ع)در عصر غیبت

الإمام المهدی(ع) : وأَمَّا الحَوادِثُ الواقِعَةُ فَارجِعوا فیها إلی رُواةِ حَدیثِنا؛ فَإِنَّهُم حُجَّتی عَلَیکم وأَنَا حُجَّةُ اللّهِ عَلَیهِم.

امام مهدی(ع): امّا در رخدادهای پیش آمده، به راویانِ احادیثِ ما مراجعه کنید، که آنان، حجّت من بر شمایند و من حجّت خدا بر آنانم.

کمال الدین: ص ۴۸۴ ح ۴، دانشنامه قرآن و حدیث جلد پانزدهم ـ جلد ۱۵ صفحه: ۱۶۴.

۳۱. دارو و شفا

الإمام المهدی(ع) : بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ، بِسمِ اللّهِ دَواءٌ، وَالحَمدُ للّهِ شِفاءٌ.

امام مهدی(ع): «به نام خداوند بخشنده مهربان». «به نام خدا»، داروست و «سپاس، خدای را»، شفاست.

بحار الأنوار: ج ۵۳ ص ۲۲۶، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۱۳ صفحه: ۲۸۲.

۳۲. تلاش برای ایجاد محبت اهل بیت(ع)

الإمام المهدی(ع) ـ فیما کتَبَهُ إلَی الشَّیخِ المُفیدِ ـ: فَلیعمَل کلُّ امرِئ مِنکم بِما یقرُبُ بِهِ مِن مَحَبَّتِنا، وَلیتَجَنَّب ما یدنیهِ مِن کراهَتِنا وسَخَطِنا، فَإِنَّ أمرَنا بَغتَةٌ فُجأَةٌ حینَ لا تَنفَعُهُ تَوبَةٌ ولا ینجیهِ مِن عِقابِنا نَدَمٌ عَلی حَوبَةٍ.

امام مهدی(ع)ـ در نامه ای از آن حضرت به شیخ مفید ـ: هریک از شما باید کاری کند که به محبّت ما نزدیک شود و از کاری که او را به نفرت و خشم ما نزدیک می سازد، دوری کند؛ زیرا که قضیه [ظهور] ما ناگهانی و بی خبر اتفاق می افتد به طوری که دیگر نه توبه ای به حالش سودمند می افتد و نه پشیمانی از گناه از کیفر ما می رهاندش.

الاحتجاج: ج ۲ ص ۵۹۹ ح ۳۵۹، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۱۰ صفحه: ۴۳۸.

۳۳. ویژگی های اوصیا

الإمام المهدی(ع) ـ فی صِفَةِ الأَوصِیاءِ ـ: أحیی بِهِم دینَهُ، وأتَمَّ بِهِم نورَهُ، وجَعَلَ بَینَهُم وبَینَ إخوانِهِم وبَنی عَمِّهِم وَالأَدنَینَ فَالأَدنَینَ مِن ذَوی أرحامِهِم فُرقانا بَینا، یعرَفُ بِهِ الحُجَّةُ مِنَ المَحجوجِ، وَالإِمامُ مِنَ المَأمومِ، بِأَن عَصَمَهُم مِنَ الذُّنوبِ، وبَرَّأَهُم مِنَ العُیوبِ، وطَهَّرَهُم مِنَ الدَّنَسِ، ونَزَّهَهُم مِنَ اللَّبسِ، وجَعَلَهُم خُزّانَ عِلمِهِ، ومُستَودَعَ حِکمَتِهِ، ومَوضِعَ سِرِّهِ، وأیدَهُم بِالدَّلائِلِ، ولَولا ذلِک لَکانَ النّاسُ عَلی سَواءٍ، ولَادَّعی أمرَ اللّهِ عز و جل کلُّ أحَدٍ، ولَما عُرِفَ الحَقُّ مِنَ الباطِلِ، ولا العالِمُ مِنَ الجاهِلِ.

امام مهدی(ع)ـ در توصیف اوصیا ـ: خداوند، دین خود را با آنها احیا کرده و نورش را با آنها به کمال رسانده و میان آنها و برادرانشان و پسرعموهاشان و خویشان نزدیک و نزدیک ترشان فرقانی آشکار قرار داده است که با آن، حجّت از آن که حجّت برای او آورده شده و امام از مأموم شناسایی می شود و این از آن روست که خداوند، آنها را از هر گونه پلشتی مصون داشته و از عیوب، مبرّایشان کرده و از ناپاکی پاکشان گردانده و از در هم شدگی، منزّهشان داشته و آنها را گنجوران علم خود و مخزن حکمتش و جایگاه سرّش قرار داده است.

خداوند، آنها را با دلایل خود، تأیید کرده و اگر چنین نمی بود، مردم همه یک سان بودند و هر کس مدّعی امر [ منصوب شدن از سوی ]خداوند عز و جلمی شد و دیگر حق از باطل و دانا از نادان شناخته نمی شد.

اللِّبسُ: الخَلطُ (النهایة: ج ۴ ص ۲۲۵ «لبس»).

الغیبة للطوسی: ص ۲۸۸ ح ۲۴۶، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۹ صفحه: ۵۵۸.

۳۴. ویژگی های امامان(ع)

الإمام المهدی(ع) ـ فیما یقالُ فِی التَّوَجُّهِ إلَی الأَئِمَّةِ علیهم السلام ـ: أنتُم خَزَنَتُهُ وشُهَداؤُهُ، وعُلَماؤُهُ واُمَناؤُهُ، وساسَةُ العِبادِ وأرکانُ البِلادِ، وقُضاةُ الأَحکامِ وأبوابُ الإِیمانِ.

امام مهدی(ع)ـ در آنچه برای زیارت ائمّه علیهم السلام از ایشان رسیده است ـ: شما خزانه داران و گواهان خدایید، و دانش آموختگان او و امانتداران اویید، و مربّی بندگان و ارکان شهرهایید، و قاضیان احکام و درهای ایمانید.

المزار الکبیر: ص ۵۶۸، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۸ صفحه: ۹۶.

۳۵. اهل بیت(ع) دست پروردگان خداوند

الإمام المهدی(ع) ـ فی بَعضِ التَّوقیعاتِ المَروِیةِ عَنِ الشَّیخِ المَوثوقِ أبی عَمرٍو العَمرِی ـ: نَحنُ صَنائِعُ رَبِّنا، وَالخَلقُ بَعدُ صَنائِعُنا

امام مهدی(ع)ـ در یکی از توقیعاتِ روایت شده از شیخ مورد وثوق، ابو عَمرو عَمری ـ: ما، دستْ پروردگانِ پروردگار خویشیم و آن گاه مردمان، دستْ پروردگانِ مایند.

معنی کلام الإمام(ع) فی هذا التوقیع هو قریب من معنی کلام الإمام علی(ع) فی وصیته لکمیل بن زیاد، حیث یقول له: «یا کمیل، إنَّ رَسولَ اللّهِ(ص) أدَّبَهُ اللّهُ، وهُوَ(ص) أدَّبَنی، وأنَا اُؤَدِّبُ المُؤمِنینَ، واُوَرِّثُ الآدابَ المُکرَمینَ» (تحف العقول: ص ۱۷۱، بشارة المصطفی: ص ۲۵، دانشنامه قرآن و حدیث جلد ششم ـ جلد ۶ صفحه: ۲۷۸.

۳۶. خداوند برتر از وصف توصیفگران

الإمام المهدی(ع) : تعالَی اللّهُ عَزَّ و جلَّ عمّا یصِفُونَ، سبحانَهُ و بِحَمدِهِ، لیسَ نَحنُ شُرَکاءَهُ فی عِلمِهِ، و لا فی قُدرَتِهِ.

امام مهدی(ع): خداوند عزّ و جلّ از آنچه در وصفش می گویند برتر است، پاک است و ستایش، همه از آنِ اوست. ما نه در علم او شریک او هستیم و نه در قدرتش.

بحار الأنوار: ۲۵ / ۲۶۶ /۹، میزان الحکمه، جلد ۸ صفحه: ۵۱۰.

۳۷. اوصافی از امام علی(ع)

الإمام المهدی(ع) : اللّهُمَّ... وصَلِّ عَلی أمیرِ المُؤمِنینَ، ووارِثِ المُرسَلینَ، وقائِدِ الغُرِّ المُحَجَّلینَ، وسَیدِ الوَصِیینَ، وحُجَّةِ رَبِّ العالَمینَ.

امام مهدی(ع): پـروردگارا!... بـر امیر مؤمنان، وارث پیامبران، رهبر سپید رویان، سرور وصی ها، و حجّت پروردگار جهانیان، درود فرست.

مصباح المتهجّد: ص ۴۰۶ ح ۵۳۴، دانش نامه امیرالمؤمنین(ع)، جلد ۸ صفحه: ۴۵۶.

۳۸. حضرت ابوالفضل(ع)

الإمام المهدی(ع) ـ فی زِیارَةِ أبِی الفَضلِ العَبّاسِ(ع) ـ: السَّلامُ عَلَی العَبّاسِ ابنِ أمیرِالمُؤمِنینَ، المُواسی أخاهُ بِنَفسِهِ، الآخِذِ لِغَدِهِ مِن أمسِهِ، الفادی لَهُ الواقِی، السّاعی إلَیهِ بِمائِهِ، المَقطوعَةِ یداهُ.

امام مهدی(ع)ـ در زیارت ابو الفضل العبّاس(ع) ـ: درود بر عبّاس، فرزند امیر مؤمنان؛ همو که با جان خویش برادرش را یاری داد و از دیروزش برای فردای خویش (قیامت)، توشه بر گرفت و خود را فدای او کرد و سپر او قرار داد، و در رسانیدن آب به او کوشید، و دو دستش بریده شد.

المزار الکبیر: ص ۴۸۹، الإقبال: ج ۳ ص ۷۴، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۴ صفحه: ۲۸۸

۳۹. دعا برای امنیت

الإمام المهدی(ع) ـ فِی الدُّعاءِ ـ: یا آمِناً مِن کلِّ شَیءٍ، وکلُّ شَیءٍ مِنک خائِفٌ حَذِرٌ، أسأَلُک بِأَمنِک مِن کلِّ شَیءٍ، وخَوفِ کلِّ شَیءٍ مِنک، أن تُصَلِّی عَلی مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وأن تُعطِینی أمانا لِنَفسی وأهلی ووَلَدی وسائِرِ ما أنعَمتَ بِهِ عَلَی، حَتّی لا أخافَ أحَدا، ولا أحذَرَ مِن شَیءٍ أبَدا، إنَّک عَلی کلِّ شَیءٍ قَدیرٌ، وحَسبُنَا اللّهُ ونِعمَ الوَکیلُ.

امام مهدی(ع)ـ در دعا ـ: ای ایمن از هر چیز، و هر چیز از تو بیمناک! به ایمنی ات از هر چیز و بیمناکی هر چیز از تو، از تو درخواست می کنم که بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستی، و به خودم و همسر و فرزندم و دیگر نعمت هایی که ارزانی ام داشته ای، امنیت بخشی، چندان که هرگز از کسی نترسم و از چیزی بیمناک نباشم، که به راستی، تو بر هر چیزی توانایی؛ و خدا ما را بس است و او، نیکو حمایتگری است.

مهج الدعوات: ص ۳۵۲، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۷ صفحه: ۵۱۲.

۴۰. دعا

الإمام المهدی(ع) : إلهی وأسأَلُک بِاسمِک... أن تُصَلِّی عَلی مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ... وتُغنِی فَقری، وتَجبُرَ کسری، وتُحیی فُؤادی بِذِکرِک.

امام مهدی(ع): معبودا! به نام تو از تو درخواست می کنم... که بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستی... و نیازمندی مرا به بی نیازی مبدّل سازی، و شکستگی ام را ببندی، و دلم را به یاد خودت زنده داری.

مُهج الدعوات: ص ۳۴۳، نهج الذکر با ترجمه فارسی، جلد ۱ صفحه: ۲۴۲

۴۱. دعا هنگام ظهور

الإمام المهدی(ع) ـ مِن دُعائِهِ عِندَ ظُهورِهِ ـ: لا إِلهَ إِلاَّ اللّهُ حَقّا حَقّا... یا مُنشِرَ الرَّحمَةِ مِن مَواضِعِها ومُخرِجَ البَرَکاتِ مِن مَعادِنِها.

امام مهدی(ع)ـ در دعای ایشان به هنگام ظهورش ـ: به راستی، به راستی که خدایی جز اللّه نیست...، ای گستراننده رحمت از جایگاه هایش و بیرون آورنده برکت ها از معادنش!

العدد القویة: ص ۷۵ ح ۱۲۵، دانش نامه عقاید اسلامی، جلد ۷ صفحه: ۱۴۴.

۴۲. ویژگی های پیامبر اسلام(ص)

الإمام المهدی(ع) : بَعَثَ مُحَمَّدا(ص) رَحمَةً لِلعالَمینَ، وتَمَّمَ بِهِ نِعمَتَهُ، وخَتَمَ بِهِ أنبِیاءَهُ، وأَرسَلَهُ إلَی النّاسِ کافَّةً، وأَظهَرَ مِن صِدقِهِ ما أظهَرَ، وبَینَ مِن آیاتِهِ وعَلاماتِهِ ما بَینَ.

امام مهدی(ع): خداوند محمّد(ص) را به عنوان رحمتی برای جهانیانْ بر انگیخت و نعمتش را با او تمام کرد و سلسله پیامبرانش را بدو پایان بخشید و او را به سوی همه مردمان فرستاد و در باره حقّانیت و راستگویی او، نشانه هایی را نمودار ساخت و آیات و علامت های بسیاری را از او نشان داد.

الغیبة للطوسی: ص ۲۸۸ ح ۲۴۶، دانشنامه قرآن و حدیث، جلد ۱۳ صفحه: ۱۴۸.

۴۳. دعا

الإمام المهدی(ع) : أسأَلُک أن تُصَلِّی عَلی مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ خِیرَتِک مِن خَلقِک، فَصَلِّ عَلَیهِم بِأَفضَلِ صَلَواتِک وصَلِّ عَلی جَمیعِ النَّبیینَ وَالمُرسَلینَ الَّذینَ بَلَّغوا عَنک الهُدی، وأعقَدوا لَک المَواثیقَ بِالطّاعَةِ، وصَلِّ عَلی عِبادِک الصّالِحینَ.

امام مهدی(ع): از تو درخواست می کنم که بر محمّد و خاندان محمّد، این برگزیدگان تو از میان بر همه آفریدگانت، درود فرستی. پس برترین درودهایت را بر ایشان بفرست، و بر همه پیامبران و فرستادگان که از جانب تو به هدایت پرداختند و برایت [از مردم] پیمان بر طاعت گرفتند، درود فرست، و بر بندگان شایسته ات نیز درود فرست.

مُهَج الدعوات: ص ۹۲، نهج الذکر با ترجمه فارسی، جلد ۴ صفحه: ۵۰۶.