• دريافت حديث روز
  • جستجوگر حديث
  • نقشه پایگاه
  • تماس با ما
  • تقویم حدیثی
  • خبر خوان
حدیث نت

امام سجاد علیه السلام

وأنتَ الَّذي دَلَلتَهُم بِقَولِكَ مِن غَيبِكَ وتَرغيبِكَ الَّذي فيهِ حَظُّهُم عَلى ما لَو سَتَرتَهُ عَنهُم لَم تُدرِكهُ أبصارُهُم، ولَم تَعِهِ أسماعُهُم، ولَم تَلحَقهُ أوهامُهُم، فَقلتَ: اذكُروني أَذكُركُم وَاشكُرُوا لي ولا تَكفُرونِ...

تويى آن كه با سخنان غيبى ات، آنان را راهنمايى كرده‌اى و به آنچه بهره ايشان در آن است، تشويق نموده‌اى؛ بر چيزى كه اگر از آنان مى‌پوشاندى، ديدگانشان آن را در نمى‌يافت و گوش‌هايشان آن را درك نمى‌كرد و خيال‌هايشان به آن نمى‌رسيد. و فرموده‌اى: « مرا ياد كنيد تا يادتان كنم و مرا سپاس گوييد و ناسپاسى ام نكنيد »...

الصحيفة السجّاديّة : ص 171 الدعاء 45

ثبت نام حدیث روز
  • العربیة
  • :
  • En
  • العربیة
  • :
  • En
  • احادیث معصومین
  • منابع حدیث شیعه
  • معارف حدیث
  • علوم حديث
  • متون حدیث
  • شرح حدیث
  • خدمات حدیث
  • دارالحدیث
فهرست " تحفة الأولياء ج4 "
  • ادامه كتاب ايمان وكفر
    • ۱۳۱ . باب در بيان زشتگويى و بى شرمى
    • ۱۳۲ . باب در بيان حال كسى كه از بدى او پرهيز مى شود
    • ۱۳۳ . باب در بيان بغى
    • ۱۳۴ . باب در بيان افتخار و بزرگى
    • ۱۳۵ . باب در بيان قساوت و دل سختى
    • ۱۳۶ . باب در بيان ظلم و ستمكارى
    • ۱۳۷ . باب در بيان پيروى كردن هوا و خواهش نفس
    • ۱۳۸ . باب در بيان مكر و بى وفايى و فريب
    • ۱۳۹ . باب در بيان دروغ
    • ۱۴۰ . باب در بيان شخص دو زبان
    • ۱۴۱ . باب در بيان هجرت
    • ۱۴۲ . باب در بيان قطع رحم
    • ۱۴۳ . باب در بيان عقوق
    • ۱۴۴ . باب در بيان انتفا
    • ۱۴۵ . باب در بيان آنكه مسلمانان را مى رنجاند ، و ايشان را خوار و بى مقدار نمايد
    • ۱۴۶ . باب در بيان جستجوى لغزش هاى مؤمنان و عورت هاى ايشان
    • ۱۴۷ . باب در بيان سرزنش كردن
    • ۱۴۸ . باب در بيان غيبت و بهتان
    • ۱۴۹ . باب در بيان روايت كردن سخنى به جهت ضرر بر مؤمن
    • ۱۵۰ . باب در بيان شماتت
    • ۱۵۱ . باب در بيان دشنام به يكديگر دادن
    • ۱۵۲ . باب در بيان تهمت و بدگمانى
    • ۱۵۳ . باب در بيان حال كسى كه برادر مؤمن خويش را خيرخواهى نكند
    • ۱۵۴ . باب در بيان خلف وعده
    • ۱۵۵ . باب در بيان حال كسى كه برادر مؤمن خود را باز دارد از داخل شدن بر او
    • ۱۵۶ . باب در بيان حال كسى كه برادرش از او يارى جويد ، و او را يارى نكند
    • ۱۵۷ . باب در بيان حال كسى كه مؤمنى را منع كند ، از خيرى از نزد خود ، يا از نزد غير خود
    • ۱۵۸ . باب در بيان حال كسى كه مؤمنى را بترساند
    • ۱۵۹ . باب در بيان سخن چينى كردن
    • ۱۶۰ . باب در بيان فاش كردن اسرار
    • ۱۶۱ . باب در بيان حال كسى كه مخلوق را اطاعت مى كند در معصيت خالق
    • ۱۶۲ . باب در بيان عقوبت هاى عاجله گناهان
    • ۱۶۳ . باب در بيان همنشينى كردن با گناهكاران
    • ۱۶۴ . باب در بيان اقسام مردمان
    • ۱۶۵ . باب در بيان كفر
    • ۱۶۶ . باب در بيان وجوه و طورهاى كفر
    • ۱۶۷ . باب در بيان ستون هاى كفر و شعبه هاى آن
    • ۱۶۸ . باب در بيان صفت نفاق و منافق
    • ۱۶۹ . باب در بيان شرك
    • ۱۷۰ . باب در بيان شك
    • ۱۷۱ . باب در بيان گمراهان
    • ۱۷۲ . باب در بيان مستضعف
    • ۱۷۳ . باب در بيان طائفة مرجون لامراللّه ، كه ترجمه آن بيايد
    • ۱۷۴ . باب در بيان اصحاب اعراف ، و در باب معرفت امام
    • ۱۷۵ . باب در بيان اقسام اهل خلاف
    • ۱۷۶ . باب در بيان مؤلّفة قلوبهم
    • ۱۷۷ . باب در ذكر منافقان و گمراهان و شيطان ، و دخول ايشان در دعوت
    • ۱۷۸ . باب در شرح قول خداى تعالى : (وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللّه َ عَلى حَرْفٍ)
    • ۱۷۹ . باب نادر
    • ۱۸۰ . باب
    • ۱۸۱ . باب در بيان ثبوت ايمان ، و آنكه آيا جائز است كه خدا آن را نقل كند؟
    • ۱۸۲ . باب در بيان مُعارين
    • ۱۸۳ . باب در بيان نشانه آنكه ايمان به عاريه به او داده شده است
    • ۱۸۴ . باب در بيان غفلت و فراموشى دل
    • ۱۸۵ . باب در بيان تيرگى دل منافق ، اگرچه زبان به او داده شده باشد و بيان
    • ۱۸۶ . باب در بيان تنقّل احوال دل
    • ۱۸۷ . باب در بيان وسوسه و حديث نفس
    • ۱۸۸ . باب در بيان اعتراف و اقرار به گناهان و پشيمان شدن بر آنها
    • ۱۸۹ . باب در بيان پوشيدن گناهان
    • ۱۹۰ . باب در بيان كسى كه قصد ثواب يا گناه مى كند
    • ۱۹۱ . باب در بيان توبه
    • ۱۹۲ . باب در بيان آمرزش طلبيدن از گناهان
    • ۱۹۳ . باب در بيان عطا كردن خداى عز و جل وقت توبه را به آدم عليه السلام
    • ۱۹۴ . باب لمم
    • ۱۹۵ . باب در بيان اينكه گناهان بر سه قسم است
    • ۱۹۶ . باب در بيان تعجيل عقوبت گناه
    • ۱۹۷ . باب در بيان اقسام عقوبت گناهان
    • ۱۹۸ . باب نادر
    • ۱۹۹ . باب نادر
    • ۲۰۰ . باب در بيان اينكه خدا به واسطه عامل ، عذاب را از غير عامل دفع مى كند
    • ۲۰۱ . باب در بيان اينكه ترك گناه ، از طلب كردن توبه آسان تر است
    • ۲۰۲ . باب در بيان استدراج
    • ۲۰۳ . باب محاسبه و حساب عمل
    • ۲۰۴ . باب در بيان حال كسى كه مردم را عيب مى كند
    • ۲۰۵ . باب در بيان اينكه مسلمان مؤاخذه نمى شود به آنچه در جاهليّت كرده است
    • ۲۰۶ . باب در بيان اينكه كفر ، با توبه ، عمل را باطل نمى گرداند
    • ۲۰۷ . باب در بيان كسانى كه از بلاء معافى و سالم اند
    • ۲۰۸ . باب در بيان آنچه از اين امّت برداشته شده است
    • ۲۰۹ . باب در بيان اينكه هيچ گناهى با وجود ايمان زيان نرساند ، و هيچ ثوابى
  • [۶] كتاب دعـا
    • ۱ . باب فضيلت دعا و ترغيب و برانگيختن مردم بر آن
    • ۲ . باب در بيان اينكه دعا سلاح مؤمن است
    • ۳ . باب در بيان اينكه دعا ، بلا و قضا را ردّ مى كند
    • ۴ . باب در بيان اينكه دعا شفا است از هر دردى
    • ۵ . باب در بيان اينكه هر كه دعا كند ، از برايش مستجاب شود
    • ۶ . باب الهام دعا
    • ۷ . باب تقدّم و پيشى گرفتن در دعا
    • ۸ . باب يقين در دعا
    • ۹ . باب رو آوردن به دعا
    • ۱۰ . باب مبالغه كردن در دعا و ايستادگى و درنگ كردن
    • ۱۱ . باب در بيان پناه بردن به دعا در حاجت
    • ۱۲ . باب در بيان پنهان كردن دعا
    • ۱۳ . باب در بيان اوقات و حالاتى كه اجابت دعا در آنها اميد داشته مى شود
    • ۱۴ . باب در بيان رغبت و رهبت و تضرّع و تبتّل و ابتهال و استعاذه و مسئلت
    • ۱۵ . باب در بيان ثمره گريستن
    • ۱۶ . باب ثنا پيش از دعا
    • ۱۷ . باب در بيان ثمره اجتماع در دعا
    • ۱۸ . باب عموم در دعا
    • ۱۹ . باب كسى كه اجابت بر او دير شده و به طول انجاميده
    • ۲۰ . باب در بيان ثمره صلوات بر پيغمبر خدا ، محمد و خاندانش عليهم السلام
    • ۲۱ . باب در بيان آن چه واجب است از ذكر خدا در هر مجلسى
    • ۲۲ . باب ذكر خداى عز و جل بسيار
    • ۲۳ . باب در بيان آنكه صاعقه به ذاكر نمى رسد
    • ۲۴ . باب در بيان خاصيّت اشتغال به ذكر خداى تعالى
    • ۲۵ . باب در بيان ثواب ذكر خداى تعالى در نهانى
    • ۲۶ . باب در بيان ذكر خدا در غافلان
    • ۲۷ . باب در بيان ثواب تحميد و تمجيد
    • ۲۸ . باب در بيان ثواب استغفار
    • ۲۹ . باب در بيان ثواب تسبيح و تكبير و تهليل
    • ۳۰ . باب در مدح دعا از براى برادران دينى ، غائبانه
    • ۳۱ . باب در ذكر كسانى كه مستجاب الدّعوه اند
    • ۳۲ . باب در ذكر كسانى كه دعاى ايشان مستجاب نيست
    • ۳۳ . باب در بيان نفرين كردن بر دشمن
    • ۳۴ . باب در بيان مباهله
    • ۳۵ . باب در بيان تعظيم كردن پروردگار ـ تبارك و تعالى ـ خود را
    • ۳۶ . باب در ثواب كسى كه لا اله الّا اللّه بگويد
    • ۳۷ . باب در ثواب كسى كه لا اله الّا اللّه ُ و اللّه ُ اكبر بگويد
    • ۳۸ . باب در ثواب كسى كه «لا اله الّا اللّه وحده وحده» بگويد
    • ۳۹ . باب در ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب بخواند
    • ۴۰ . باب در ذكر ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب را بخواند
    • ۴۱ . باب در ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب را بخواند
    • ۴۲ . باب در ثواب كسى كه ده مرتبه يا اللّه يا اللّه بگويد
    • ۴۳ . باب در ثواب كسى كه لا اله الّا اللّه تا آخر بگويد
    • ۴۴ . باب در ثواب كسى كه ده مرتبه يا ربّ يا ربّ بگويد
    • ۴۵ . باب در ثواب كسى كه با اخلاص بگويد :لا إله إلّا اللّه
    • ۴۶ . باب در بيان ثواب كسى كه بگويد : ما شاء اللّه لا حَولَ و لا قوة الّا باللّه
    • ۴۷ . باب در ذكر ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب را بخواند
    • ۴۸ . باب در بيان گفتار ، در نزد بامداد و شام
    • ۴۹ . باب دعا در نزد خوابيدن و بيدار شدن
    • ۵۰ . باب در ذكر دعا ، چون آدمى از منزلش بيرون رود
    • ۵۱ . باب در بيان دعا پيش از نماز
    • ۵۲ . باب در بيان دعا در عقبه هاى نماز
    • ۵۳ . باب دعا از براى روزى
    • ۵۴ . باب در بيان دعا از براى قرض
    • ۵۵ . باب دعا از براى كرب و همّ و خوف
    • ۵۶ . باب دعا از براى علّت ها و مرض ها
    • ۵۷ . باب حرز و عوذه
    • ۵۸ . باب دعا در نزد خواندن قرآن
    • ۵۹ . باب در بيان دعا در حفظ قرآن
    • ۶۰ . باب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت
  • [۷] كتاب فضل قرآن
    • ۱ . باب در بيان فضل حامل قرآن
    • ۲ . باب ثواب كسى كه قرآن را به زحمت آموخته باشد
    • ۳ . باب عذاب كسى كه قرآن را حفظ كرده و بعد از آن فراموش نموده
    • ۴ . باب خواندن قرآن
    • ۵ . باب در باب خانه هايى كه قرآن در آنها خوانده مى شود
    • ۶ . باب در بيان ثواب خواندن قرآن
    • ۷ . باب ثواب خواندن قرآن در مصحف
    • ۸ . باب در ترتيل قرآن به آواز خوش
    • ۹ . باب در مذمّت كسى كه در نزد قرآن خواندن ، بيهوشى اظهار مى كند
    • ۱۰ . باب در بيان اينكه قرآن در چند وقت خوانده مى شود و ختم مى شود
    • ۱۱ . باب در بيان اينكه قرآن بلند مى شود ، چنان كه فرود آورده شده
    • ۱۲ . باب در بيان فضيلت قرآن
    • ۱۳ . باب نوادر
  • [۸] كتاب عشرت
    • ۱ . باب در بيان آنچه واجب است از معاشرت
    • ۲ . باب در بيان حسن معاشرت
    • ۳ . باب در ذكر كسى كه مصادقت و مصاحبت با او واجب است
    • ۴ . باب در ذكر كسى كه همنشينى و رفاقت با او مكروه است
    • ۵ . باب در بيان تحبّب و تودّد در نزد مردمان
    • ۶ . باب در خبر دادن مرد ، برادرش را به دوستى او
    • ۷ . باب در بيان سلام كردن
    • ۸ . باب در ذكر كسى كه مستحب است او را كه به سلام آغاز كند
    • ۹ . باب در بيان اينكه چون يكى از گروهى سلام كند ، او را مُجْزى است ، و چون
    • ۱۰ . باب در بيان سلام كردن بر زنان
    • ۱۱ . باب سلام كردن بر اهل ملّت ها
    • ۱۲ . باب در بيان نامه نوشتن به اهل ذمّه
    • ۱۳ . باب در بيان اغضا
    • ۱۴ . باب
    • ۱۵ . باب در عطاس و تسميت
    • ۱۶ . باب وجوب تعظيم صاحب موى سفيد مسلمانان
    • ۱۷ . باب گرامى داشتن كريم
    • ۱۸ . باب حقّ داخل شونده
    • ۱۹ . باب در بيان اينكه مجلس ها به امانت است
    • ۲۰ . باب راز گفتن با يكديگر
    • ۲۱ . باب در بيان نشستن
    • ۲۲ . باب اتّكاء و احتباء
    • ۲۳ . باب در جواز بازى و مزاح و خنده
    • ۲۴ . باب حقّ جوار
    • ۲۵ . باب حدّ و اندازه همسايگى
    • ۲۶ . باب در بيان خوش صحبتى و حقّ رفيق در سفر
    • ۲۷ . باب نامه به همديگر نوشتن
    • ۲۸ . باب نوادر
    • ۲۹ . باب
    • ۳۰ . باب
تمامی حقوق مادی و معنوی این پایگاه به مؤسسه علمی فرهنگی دارالحدیث تعلق دارد.
درباره پایگاه | تماس با ما | نقشه پایگاه

ارسال بازخورد