2550

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا قُتِّرَ عَلَيْهِ الرِّزْقُ. دعا هنگام تنگدستي.

 1630

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا ابْتُلِيَ أَوْ رَأَى مُبْتَلًى بِفَضِيحَةٍ بِذَنْبٍ. دعاى آن حضرت به وقتى كه گرفتار مى‏‌شد يا كسى را به رسوايى معصيت گرفتار مى‏‌ديد.

 2660

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ بَعْدَ الْفَرَاغِ مِنْ صَلَاةِ اللَّيْلِ لِنَفْسِهِ فِي الِاعْتِرَافِ بِالذَّنْبِ. دعاى آن حضرت براى خود پس از فراغ از نماز شب در اعتراف به گناه.

 2546

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ مُتَفَزِّعاً إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ. دعا هنگام پناه بردن ‌به‌ خدا.

 15362

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ لِأَهْلِ الثُّغُورِ. دعای آن حضرت براي مرزداران.

 2228

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ لِجِيرَانِهِ وَ أَوْلِيَائِهِ إِذَا ذَكَرَهُمْ. دعای امام علیه السلام برای همسایگان و دوستانش، به وقتی که از ایشان یاد می‌فرمود.

 7505

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ لِوُلْدِهِ عَلَيْهِمُ السّلَامُ. دعای آن حضرت درباره فرزندانش عليهم‌ السلام.

 5729

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ لِأَبَوَيْهِ عَلَيْهِمَا السّلَامُ. دعای آن حضرت درباره پدر و مادرش که درود بر ايشان باد.

 13014

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ إِذَا سَأَلَ اللّهَ الْعَافِيَةَ وَ شُكْرَهَا. دعای آن حضرت هنگامی که عافيت و شکر بر آن را از خدا طلب می‌کرد.

 4846

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ عِنْدَ الشّدّةِ وَ الْجَهْدِ وَ تَعَسّرِ الْأُمُورِ. دعای آن حضرت در هنگام سختی و مشقت و فرو بستگی کارها.

 5245

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ إِذَا حَزَنَهُ أَمْرٌ وَ أَهَمّتْهُ الْخَطَايَا. دعای آن حضرت در هنگامی که کاری او را اندوهگين می‌ساخت و خطاها او را پريشان می‌کرد.

 4106

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ، عَلَيْهِ السّلَامُ عِنْدَ الِاسْتِسْقَاءِ بَعْدَ الْجَدْبِ. دعای آن حضرت هنگام طلب باران پس از قحطی و خشکسالی.

 17018

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ فِي مَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ وَ مَرْضِيّ الْأَفْعَالِ. دعای آن حضرت در طلب اخلاق ستوده و افعال پسنديده.

 3625

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ إِذَا دُفِعَ عَنْهُ مَا يَحْذَرُ، أَوْ عُجّلَ لَهُ مَطْلَبُهُ. دعای آن حضرت هنگامی که خطری از او می‌گذشت، يا مطلبی که داشت بزودی بر آورده می‌شد