پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

- في ذِكرِ ما خَصَّ اللّٰهُ تَعالىٰ بِهِ أهلَ البَيتِ علیهم السلام -: لَمّا اُسرِيَ بي إلَى السَّماءِ، أوحىٰ‏ إلَيَّ رَبّي جَلَّ جَلالُهُ فَقالَ:... يا مُحَمَّدُ، لَو أنَّ عَبداً عَبَدَني حَتّىٰ يَنقَطِعَ و يَصيرَ كَالشَّنِ‏ البالي، ثُمَّ أتاني جاحِداً لِوَلايَتِهِم، فَما أسكَنتُهُ جَنَّتي، و لا أظلَلتُهُ تَحتَ عَرشي.

- در بيان امتيازاتى كه خداى بلندمرتبه به اهل بيت علیهم السلام اختصاص داده است -: شبى كه به آسمان (معراج) برده شدم، پروردگارم عزّ و جلّ به من وحى كرد و فرمود: «...‏اى محمّد! اگر بنده‌اى چندان مرا عبادت كند كه از هم بگسلد و مانند مَشکِ پوسيده شود، امّا با انكار ولايت ايشان (اهل بيت) نزد من آيد، هرگز او را در بهشتم جاى نمی‏‌دهم و در زير سايۀ عرشم در نمی‏‌آورم».