امام صادق علیه السلام
ـ في قولِهِ تَعالى : «كانُوا لا يَتَناهَونَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ... » ـ: أما إنَّهُم لَم يَكونوا يَدخُلونَ مَداخِلَهُم، و لا يَجلِسونَ مَجالِسَهُم، و لكِنْ كانوا إذا لَقُوهُم ضَحِكوا في وُجوهِهِم و أنِسوا بِهِم.
ـ درباره آيه «و از كار زشتى كه آن را مرتكب مىشدند يكديگر را باز نمىداشتند... » ـ فرمود: آنها اعمال گنهكاران را انجام نمىدادند و در مجالس و محافل آنها نمىنشستند، اما وقتى با آنها روبه رو مىشدند به صورتشان مىخنديدند و با ايشان گرم مىگرفتند.
تفسير العيّاشيّ : ج۱ ص۳۳۵ ح۱۶۱
علوم الحدیث
میراث حدیث شیعه
شماره 75 نشریه محدّث منتشر شد
گردآوری سرمایه توحیدی ادبیات فارسی
شعر توحیدی در تاریخ گهربار ادبیات فارسی
شعر توحیدی،عرصه پروازهای شاعرانه
دیانت در سیاحت
درنگی در ترجمه قرآن به شیوه مقصد گرایی
دویدن بر تیغه تردید