پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
إنَّ اللّهَ عز و جل نَصَبَ عَلِيّا عَلَما بَينَهُ وبَينَ خَلقِهِ ؛ فَمَن عَرَفَهُ كانَ مُؤمِنا ، ومَن أنكَرَهُ كانَ كافِراً ، ومَن جَهِلَهُ كانَ ضالاًّ ، ومَن عَدَلَ بَينَهُ وبَينَ غَيرِهِ كانَ مُشرِكا ، ومَن جاءَ بِوَلايَتِهِ دَخَلَ الجَنَّةَ ، ومَن جاءَ بِعَداوَتِهِ دَخَلَ النّارَ.
خداوند عز و جل على را نشانى ميان خود و خلقش قرار داد. پس هر كه او را بشناسد [و به او معتقد باشد]، مؤمن است و هر كه انكارش كند، كافر است و هر كه نشناسدش، گمراه است و هر كه او را با ديگران همسنگ داند، مشرك است و هر كس ولايت او را داشته باشد، به بهشت مىرود و هر كس با او دشمنى داشته باشد، به آتش مىرود.
الأمالى، طوسى : ص487 ح1067
محبت اهل بیت(ع)
تاريخ صدور حديث ثقلین و مناسبت آن
وظيفه الهى هر امام در دوران امامت
مباحث مرتبط با سند حدیث لوح
حكمت تكوينى امامت
حكمت فرهنگى امامت
حكمت سياسى امامت
فلسفه امامت
توبه انبيا و اوصيا(ع)
وجوب شناخت امام عصر(ع)
مسئوليت ها و اختيارات امام(ع)
مبادى علم امام
فهم قرآن از طریق سنّت، تنها در برخى سطوح
تعميم معناى «سنّت» به احاديث اهل بيت(ع)