چند حدیث از پیامبر(ص) داریم که سفارش به نرفتن به حمام می کنند! چگونه چنین چیزی قابل قبول است؟

طبق سخنی از حضرت عیسی(ع) نباید برای شکم کار کرد بلکه باید برای خدا فعالیت داشت. بااین حساب دنبال رزق و روزی نباشیم؟

در مورد این حدیث قدسی توضیح دهید: عَبدی أطِعنی أجعَلک مِثلی؛ بنده ی من، از من پیروی کن تا تو را به سان خود گردانم. (مشارق أنوار الیقین، ص 69)

این حدیث پیامبر(ص) آیا به معنای جبر انسان در رفتارهایش نیست؟ السَّعیدُ مَن سَعِدَ فی بَطنِ امِّهِ، و الشَّقِی مَن شَقِی فی بَطنِ امِّهِ؛ خوشبخت از همان شکم مادر خود خوشبخت است و بدبخت از همان شکم مادر خود، بدبخت است. (کنز العمّال، ص 491)

برخی روایات، یک عمل خاص را برترین عمل معرفی می کند اما روایاتی دیگر عملی دیگر را. چگونه چنین چیزی ممکن است؟

اینکه در روایات سفارش شده که مؤمن خود را بر دیگران برتر نداند، با امر به معروف منافات ندارد؟