الإمام الصادق علیه السلام

إنَّ أربَعَةَ آلافِ مَلَكٍ عِندَ قَبرِ الحُسَينِ عليه السلام، شُعثٍ غُبرٍ يَبكونَهُ إلى يَومِ القِيامَةِ، رَئيسُهُم مَلَكٌ يُقالُ لَهُ: مَنصورٌ، فَلا يَزورُهُ زائِرٌ إلَا استَقبَلوهُ، و لا يُوَدِّعُهُ مُوَدِّعٌ إلّا شَيَّعوهُ، و لا مَرِضَ إلّا عادوهُ، و لا يَموتُ إلّا صَلّوا عَلى جِنازَتِهِ، وَ استَغفَروا لَهُ بَعدَ مَوتِهِ

چهار هزار فرشته، نزد قبر حسين عليه السلام پريشان و غبار آلوده، تا روز قيامت بر او مى‌گِريند. سالار آنان، فرشته اى به نام منصور است. زائرى به زيارت حسين عليه السلام نمى‌آيد، جز آن كه فرشتگان به استقبالش مى‌روند، و زائرى خداحافظى نمى‌كند، جز آن كه بدرقه اش مى‌كنند و بيمار نمى‌شود، مگر آن كه عيادتش مى‌كنند و نمى‌ميرد، جز آن كه بر جنازه اش نماز مى‌خوانند و پس از مرگش براى او آمرزش مى‌طلبند.