59 . «...أَطِيعُوا اللّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأمْرِ مِنْكُمْ...»

روض الجنان: ... وجهى دگر در استدلال از آيت آن است كه: محال باشد كه حكيم ما را فرمايد به طاعت جماعتى مختلفى الأقوال والآراء والمذاهب و به اتّباع ايشان در اقوال و فتاويشان، و بعضى را بر بعضى مزيّتى نبود، و ما را طريقى نبود به تميز حق از ميان آن اقوال مختلف متناقض متضاد، و اين مؤدّى بود با تكليف ما لا يطاق، و از حكيم تعالى تكليف ما لا يطاق نيكو نبود، پس محال است كه امرا و علما باشند از اين وجه كه بيان كرده شد. ^۱
887. علامه شعرانى: در لغت علما را صاحب فرمان نگويند. پس آنكه گفت مراد از اولو الامر علما است از قاعده لغت خارج است و اما آنكه گفت مراد امرا است ناچار بايد بگويد امرايى كه از طرف خدا منصوب باشند چنان‏كه اگر سلطان گويد اطاعت حاكمان كنيد مقصودش حاكمى است كه از طرف سلطان منصوب باشد نه آنكه به تغلّب و قهر خود را حاكم كند بى دستورِ سلطان. ^۲
روض الجنان: ... طريقتى ديگر آن است كه: اگر آيت حمل كنند بر آنكه ايشان گفتند از علما و مفتيان، ائمّه ما عليهم‏السلام داخل باشند در آن و بر قول و قاعده ما آنكه ايشان گفتند خارج باشد از او، پس اين مُتّفق عليه است و آن مختلفٌ فيه، و الأَخْذُ بالاجماع والاتّفاق أَولى، در امّت كس نخواهد گفتن كه نه اين ائمّه هر يكى از ايشان فاضل‏تر و
عالم‏تر و جامع‏ترند خصال خير را از اهل هر عصر، پس اين آيت از اين هفت وجه دليل مى‏كند بر امامت اين ائمّه عليهم‏السلام. ^۳
888. علامه شعرانى: اگر گويى: امرايى كه پيغمبر در عهد خود منصوب مى‏كرد به سردارى لشكر و قضا و ساير مناصب، آيا طاعت آنان واجب است بر مردم؟ گوييم: واجب است. و اگر گويند: چون اطاعت آنان واجب است و لفظ اولى الامر ـ يعنى صاحبان فرمان ـ شامل آنها مى‏شود به چه علت آنان را داخل اين حكم ندانيم و آن را منحصر به دوازده امام معصوم كنيم؟ در جواب گوييم: اطاعت امراء فرمانروايان منصوب از پيغمبر در حقيقت اطاعت پيغمبر است و مشمول «أطيعوا الرسول» و آن «اولوالامر» كه طاعت آنها مستقلاً واجب باشد امام معصوم است. و اما آنكه اطاعتش فرع اطاعت خدا و رسول باشد عصمت او واجب نيست. ^۴
روض الجنان: ... از صادق و باقر عليهماالسلام روايت كردند كه: آيت بر عموم است، و مراد هر حاكمى است كه به خلاف حق حكومت كند، و اين اولى‏تر... . ^۵
889. علامه شعرانى: محاكمه نزد آنان جايز نيست مگر آنكه طرف مخاصمه كسى را به جبر نزد حكّام باطل برد و مرد مؤمن ناچار شود از خويش دفاع كند. اما اگر كسى ابتدا نزد آنان مرافعه كند و حق خود را به توسط آنها بخواهد، جايز نيست بلكه بايد دو طرف دعوا به تراضى يكديگر نزد فقيهى روند و به حكم خدا و رسول راضى شوند. ^۶

57 . «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ...»

روض الجنان: «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ» ، در اين آيت و امثال اين دليل است بر بطلان قول آنان كه گفتند: عمل صالح ايمان باشد... . ^۱
885. علامه شعرانى: جماعتى از علما گويند عمل هم جزء ايمان است و اين آيه ردّ آنها است. ^۲

58 . «...إِنَّ اللّهَ نِعِمّا يَعِظُكُمْ بِهِ...»

روض الجنان: ... سميع و بصير آن بود كه حاصل بود بر صفتى كه از مكان آن صفت
مسموعات و مبصرات شنود و بيند چون در وجود آيد... . ^۳
886. علامه شعرانى: يعنى از وجود آن صفت. و «مكان»، مصدر ميمى به معنى وجود است. ^۴