124. «وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤمِنَ حَتّى نُؤتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللّهِ...»
روض الجنان: «وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ» ، حق تعالى در اين آيت خبر داد كه: هر گه كه آيتى و حجّتى و دلالتى به اين كافران آيد كه دليل توحيد من كند و نبوّت پيغامبر من ايشان گويند ما ايمان نياريم تا مثل آنكه پيغامبران را دادند ما را ندهند. ۱
1272. علامه شعرانى: از آيه معلوم مىشود كه خداوند تعالى معجزه بر دست پيغمبر جارى كرده بود و كفار مىگفتند ما تا خود پيغمبر نشويم و به خود ما وحى نشود باور نمىكنيم كه اصلاً وحى در جهان وجود دارد. و بسيارى از زنادقه و نصارا گويند پيغمبر معجزه نداشت و هر وقت از او معجزه خواستند او گفت من قدرت ندارم و آيات نزد خدا است. و ما در محل خود گفتيم كه كفار به راه عناد مىگفتند: اگر راست مىگويى كه پيغمبرى از خدا بخواه عذابى بفرستد مانند امتهاى گذشته ما را هلاك كند. و تفصيل اين را در كتاب راه سعادت در اثبات نبوت نوشتهام. ۲
125. «فَمَنْ يُرِدِ اللّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ...»
روض الجنان: و وجهى دگر آن است كه بعضى اهل معانى گفتند كه: شرح صدر در آيت مضاف است با «مَنْ» كه مهتدى است... . ۳
1273. علامه شعرانى: يعنى فاعل «يشرح صدره» خودِ آن كس است نه خداوند. ۴
1.روض الجنان، ج ۸ ، ص ۲۸.
2.روح الجنان، ج ۵ ، ص ۵۲ .
3.روض الجنان، ج ۸ ، ص ۳۱.
4.روح الجنان، ج ۵ ، ص ۵۴ .
