105. «...قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرائِيلَ»

روض الجنان: وهب گفت: سبب استعناد فرعون بنى اسرائيل را آن بود كه فرعونِ موسى، فرعونِ يوسف بود... . ^۱
1375. علامه شعرانى: اهل كتاب گويند فرعون عهد يوسف ديگر است و فرعون عهد موسى ديگر. ^۲

107. «فَأَلْقى عَصاهُ فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ»

100. «أَ وَ لَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ أَهْلِها أَنْ لَوْ نَشاءُ أَصَبْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ...»

روض الجنان: «أَ وَ لَمْ يَهْدِ» ، در فاعل «يهدى» دو قول گفتند: يكى آنكه الله مضمر است در او، و التّقدير: اَوَلَمْ يَهْدِ اللهُ؛ نه خداى هدايت كرد يعنى بيان... .
اما بر قول دوم كه فاعل «يهد» مشيّت هلاك مستحقّان باشد، در كلام محذوفى بود. و «هدايت» به معنى دلالت بود، و آن محذوف مفعول دوم «يهدِ» باشد و تقدير اين چنين بود، نه راه نمود و دليل كرد و عبرت گشت آنان را كه ايشان زمين به ميراث دارند از هلاك شدگان امّت سلف، و آنگه آنكه* اگر ما خواستيمى كه ايشان را هلاك كنيم به گناهانشان چنان‏كه با امّت پيشين كرديم.** أعنى هدايت كرد و دليل كرد بر
آنكه مثل قول و فعل ايشان نبايد گفتن و كردن تا هلاك نشوند چون ايشان، محذوف اين است، أَعنى هدايت كرد و دليل كرد بر آنكه گفتيم... . ^۱
1372. علامه شعرانى: * « آنكه اگر ما خواستمى » الخ، فاعل است براى راه نمود و « دليل كرد » يعنى اينكه اگر ما خواستمى ايشان را هلاك مى‏كرديم آنها را هدايت كرد بر آنكه الخ. ^۲
1373. ** محذوف اين است (بر آنكه مثل قول و فعل ايشان نبايد گفتن الخ) «اعنى هدايت كرد و دليل كرد بر آنكه گفتيم آنكه اگر ما خواستمى فاعل است» اين حاشيه كه توضيح عبارت متن است در چاپهاى قبل اشتباهاً جزء متن نوشته شده است. ^۳
روض الجنان: مضرّب. ^۴
1374. علامه شعرانى: مضرب آميخته و مغشوش كنايه از آنكه صحيح نيست. ^۵