چون وقتى بينيم عمل چيزى بيش از اندازه فكر اوست دانيم خلقش به تدبير حكيمى است دانا. مرغ را هدايت كرد به تخم نهادن و آن را در زير پر گرفتن تا جوجه درآيد و محبت جوجگان در دلش افكند تا آنها را بپرورد و غمخوارى كند و از آفت محفوظ دارد وديگر حيوانات همچنين و زنبور عسل را الهام داد به خانه ساختن و عسل نهادن. بالجمله همه موجودات را به مصالح خود هدايت فرمود. ۱
56 . «وَ لَقَدْ أَرَيْناهُ آياتِنا كُلَّها فَكَذَّبَ وَ أَبى» .
روض الجنان: «فَكَذَّبَ وَ أَبى» ؛ به دروغ داشت و ابا كرد و سرباز زد و امتناع كرد از قبول حق. و مراد به آيات آن دلالات و معجزات نه گانه است كه گفت: «وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى تِسْعَ آياتٍ بَيِّناتٍ...» ، ۲ مِنها: اَلْيَدُ وَالعَصا، آنچه وقت را، به روز اوّل نمود: دست سپيد بود و عصا كه ثعبان گشت. ۳
2139. علامه شعرانى: وقت را يعنى على العجالة؛ چون روز اول معجزه عصا و يد بيضا نمود مقدمةً، تا پس از آن معجزات ديگر نمايد. ۴
62. «فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَ أَسَرُّوا النَّجْوى» .
روض الجنان: ... «وَ أَسَرُّوا النَّجْوى» ؛ و راز گفتن گرفتند با يكدگر پنهان.
عبدالله مسعود خواند: وَاَسَرُّوا النَّجْوى اَنْ هذانِ، به فتح همزه و تخفيف ساحران، و «قالُوا» نخواند بر آنكه در محلّ مفعول «اَسَرُّوا» باشد، بَدَلاً مِنَ النّجوى. ۵
2140. علامه شعرانى: يعنى «أن» مفتوحه خواند بر آنكه به تأويل مصدر رود و مفعول «اسرّوا» باشد. ۶
1.روح الجنان، ج ۷، ص ۴۶۵.
2.بنى اسرائيل (۱۷): ۱۰۱.
3.روض الجنان، ج ۱۳، ص ۱۵۸.
4.روح الجنان، ج ۷، ص ۴۶۸.
5.روض الجنان، ج ۱۳، ص ۱۶۰.
6.روح الجنان، ج ۷، ص ۴۶۹.