(تفسير ابوالفتوح رازى ۱ ، ج 3، ص 201)
۱۲۱۹.انس مالك روايت كند كه رسول گفت:«مثل عالم در زمين مثال ستاره است در آسمان به او راه برند در برّ و بحر».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۲ ، ج 3، ص 203)
۱۲۲۰.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول فرمود كه:«هر كه سوره ابراهيم را بخواند، خداى تعالى او را مزد بدهد ده حسنه؛ به عدد هر كه بت پرستيد و هر كه نپرستيد».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۳ ، ج 3، ص 203)
۱۲۲۱.در خبر است كه رسول فرمود:«فرداى قيامت جماعتى را از امّت من در قيامت آرند و صحايف ايشان بنگرند. مردمانى بوده باشند كه كانوا يقيمون الصّلوة ويؤتون الزّكوة ويأخذون وهنا من الليل. نمازها به اوقات گزارده باشند و زكات مال داده باشند و به نماز شب قيام كرده باشند. حق تعالى بفرمايد تا ايشان را به دوزخ برند». گفتند: يا رسول اللّه ! ايشان را به چه جرم به دوزخ برند؟
گفت: «گناه ايشان آن باشد كه كلّما بدالهم شيء من الدّنيا وثبوا عليه. بدين خصال چون از دنيا چيزى پديد آمدى، باز جستندى و بر او حرص نمودندى».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۴ ، ج 3، ص 206)
۱۲۲۲.مجاهد گفت:مورد آيت مورد منّت است بر حضرت رسول كه گفت: «خداى تعالى گفت: هر پيغمبرى را كه فرستاديم به قومى فرستاديم بر لغت و زبانى كه بودند، مگر تو را كه به كافّه ناس فرستادم از عرب و عجم و ترك و روم و هند و ساير بلاد على اختلاف ألسنتهم و ألوانهم».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۵ ، ج 3، ص 206)
۱۲۲۳.عقبة بن عامر روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت در حديث شفاعت كه:«عيسى عليه السلام گويد: ذلكم النبيّ الامّي. اين آن پيغمبر مكّى است كه من بشارت دادم به
او و خداى تعالى مرا گويد برخيز و شفاعت كن. برخيزم براى شفاعت. از مجلس من بويى برآيد كه شنوندگان از او خوش تر هيچ بويى نشنيده باشند و شفاعت كنم خداى تعالى قبول شفاعت من كند و مرا نورى دهد از فرق تا قدم. كافران گويند ابليس را كه مؤمنان را شفيعى پديد آمد و براى ايشان شفاعت كرد و ايشان را بخواست و مشفع شدند؛ ما را شفيعى نيست، جز تو. برخيز و براى ما شفاعت كن كه ما به تو اقتداء كرديم. او برخيزد. از مجلس او نَتنى و گندى برآيد كه كس چنان نشنيده باشد. آن گه ايشان را به طعمه دوزخ كنند، عند آن ابليس گويد: ان اللّه وعدكم وعد الحق».
