۱۳۷۴.روايت است از ابواُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او سورة الفرقان بخواند، خداى تعالى او را در قيامت در زمره مؤمنان حشر كند كه ايمان دارند بر بعث و نشور و او را بى حساب به بهشت فرستند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 63)

1375. راوى خبر گويد كه رسول عليه السلام را پرسيدند از اين آيت ² ، گفت: «به حقّ آن خداى كه جان من به امر اوست كه ايشان را چنان در دوزخ فكنند به كُره و زور كه ميخ در ديوار كوبند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 68)

۱۳۷۶.انس مالك گويد از رسول عليه السلام كه:«اوّل كسى كه او را حلّه آتش پوشانند روز قيامت، ابليس باشد و آن حلّه آتش بر او تا به قدم برسد؛ چنان كه بر زمين مى كشد و فرزندان او از قفاى او مى روند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 68)

۱۳۷۷.ابودردا روايت كرد از رسول عليه السلام كه گفت:«واى عالم از دست جاهل، و واى جاهل از دست عالم، و واى مالك از دست مملوك، و واى مملوك از دست مالك، و واى شديد از ضعيف، و واى ضعيف از شديد، و واى سلطان از رعيّت، و واى رعيّت از سلطان كه اينان همه بهرى فتنه بهرى اند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 70)

۱۳۷۸.انس مالك روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او قرآن بياموزد و بداند و مصحف درآويزد و در او ننگرد و تعهّد نكند روز قيامت در او آويزد و گويد: بار خدايا! اين بنده مرا مهجور كرد از ميان من و او حكم كن».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 4، ص 76 ـ 77)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 45 ـ 46)

۱۳۷۰.در خبر است كه رسول عليه السلام را پرسيدند كه فرداى قيامت امّت تو در صراط چگونه گذرند در ظلمات قيامت؟
گفت:«امّت بر صراط به نور على گذرند و على بر صراط به نور من گذرد و من به نور خداى گذرم و نور امّت از نور على است و نور على از نور من و نور من از نور خداى تعالى و هر كه به ما تولّى نكند، او را نور نباشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 50)

۱۳۷۱.اين خبرى است معروف كه رسول عليه السلام گفت:«هيچ كس را حلال نيست كه جمع كند ميان نام و كنيت من مگر مهدى امّت را كه او را رواست كه نام و كنيت من برگيرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 55)

۱۳۷۲.ابوهريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه گفت:«چون يكى از شما به اهل مجلسى رسد، بايد تا سلام كند اگر خواهد كه بنشيند بنشيند و چون خواهد تا برود نيز سلام كند كه آن اوّل أولى تر است از اين آخر».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 61)

۱۳۷۳.انس مالك گويد:من خدمت رسول كردم مدّتى. هرگز مرا نگفت در كارى كه كردم كه چرا كردى و اگر چيزى بشكستم، نگفت كه چرا شكستى. روزى آب بر دست او مى ريختيم، مرا گفت: «تو را سه خصلت بياموزم كه به آن منتفع شوى»
گفتم: بابى انت و امّى يا رسول اللّه .
گفت: «هر كس را كه بينى از امّت بر او سلام كن تا عمرت دراز شود، و چون در خانه خود روى سلام كن بر اهل خانه ات تا خير خانه ات بسيار شود، و نماز سنّت به جاى آر».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 61)