۱۹۱۹.از صادق عليه السلام روايت است كه او گفت:«هر كه او صد بار استغفار كند چون بخواهد خفتن همه شب گناه از او مى ريزد تا در روز آيد و بر وى هيچ گناه نباشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 654)

۱۹۲۰.عبيدة السلمانى روايت كرد از اميرالمؤمنين على عليه السلام كه او گفت:«جبرئيل آمد بر رسول عليه السلام و گفت: خداى تعالى كاره است فداستدن شما از كافران و ايشان را رها كردن».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 680)

۱۹۲۱.عبداللّه عمرو الجَمَلىّ روايت كرد از اميرالمؤمنين على عليه السلام كه او گفت:«ايمان اول ملظه باشد سفيد در دل. آن گه مى فزايد تا همه دل سفيد شود و نفاق ملظه باشد سياه در دل. چندان كه مى فزايد دل سياه مى شود تا همه دل سياه شود و اگر دل مؤمن بشكافند، سفيد باشد و اگر دل منافق بشكافند، سياه باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 690)

۱۹۲۲.در خبر است كه صادق عليه السلام گفت:«عجب از آنكه از چهار چيز ترسد، چگونه پناه با چهار چيز ندهد: يكى از آنكه از دشمن ترسد، چرا فزع نكند به اين كلمه كه: «حَسْبُنَا اللّه ُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ»^۴ . و مى شنود كه خداى تعالى به عقب اين مى گويد: «فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللّه ِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ»^۵ .
و آنكه او از مكر ماكرى ترسد، چرا پناه به اين كلمه ندهد كه: «وَأُفَوِّضُ أَمْرى إِلَى اللّه ِ إِنَّ اللّه َ بَصِيْرٌ بِالعِبَادِ»^۶ . و مى شنود كه خداى تعالى به عقب اين مى گويد: «فَوَقاهُ اللّه ُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا»^۷ .
و عجب از آنكه او را غمى باشد، چگونه پناه به اين ندهد: «لا إِلهَ إِلاّ أَنْت
سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظّالِمِينَ»^۸ . و مى شنود كه خداى تعالى به عقب اين مى گويد: «فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَنَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ»^۹ .
و عجب از آنكه او زياده مال طمع دارد و فزع نكند با اين كلمه كه: ما شاء اللّه لا قوّة الاّ باللّه . و مى شنود كه خداى تعالى به عقب اين مى گويد: «فَعَسى رَبِّي أَنْ يُو?تِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ»^۱۰ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 595)

۱۹۱۵.از صادق عليه السلام روايت كرده اند كه:«پيغامبر ما عليه السلام مبعوث نبود به پيغمبران؛ بل به امم ايشان مبعوث بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 595)

۱۹۱۶.اميرالمؤمنين عليه السلام گفت:«فاضل تر جهادى امر معروف و نهى منكر است و دشمنى كردن فاسقان. هر كه امر معروف كند، پشت مؤمن قوى كرده باشد و هر كه نهى منكر كند، منافق را بر غم آورده باشد و هر كه با منافق معادات كند و براى خداى خشم گيرد، خداى بر او خشم نگيرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 624)

۱۹۱۷.هشام بن سالم روايت كند از صادق عليه السلام كه او گفت:«هر كه از ميان نماز شام و خفتن، دو ركعت نماز كند. در ركعت اوّل الحمد بخواند «وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً»^۴ الى قوله «كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ»^۵ و در دوم الحمد «وَعِنْدَهُ مَفاتِحُ الغَيْب» الى قوله «في كِتابٍ مُبِين»^۶ بخواند و در دعاى قنوت بگويد: اللهمّ انت ولىّ نعمتى والقادر على طلبتى تعلم حاجتى اسئلك بحق محمد وآل محمّد (عليه وعليهم السلام) لما قضيتها. هيچ حاجت از خداى نخواهد، الاّ كه خداى تعالى اجابت كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۷ ، ج 1، ص 633)

۱۹۱۸.در خبر است كه باقر عليه السلام گفت:«هر كه بگويد: استغفر اللّه الّذى لا إله هو الحىّ القيّوم وأتوب اليه، عقب نماز بامداد، خداى تعالى او را هفتصد كبيره بيامرزد». و آن گه گفت: «چيزى نباشد در كسى كه روزى هفتصد كبيره بيشتر كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۸ ، ج 1، ص 654)