۱۹۲۷.روايت كرده اند از صادق عليه السلام كه او گفت:«كباير سه است: ترك ملّت، و تبديل سنّت، و قتال اهل صفقت».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 756)

۱۹۲۸.از اميرالمؤمنين على عليه السلام روايت كردند كه او گفت:«در قرآن هيچ آيه نيست كه من دوست تر دارم از اين آيه ^۲ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 776)

۱۹۲۹.در تفسير آيه:«إِنَّ اللّه َ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُو?دُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها»^۴ ، از صادق عليه السلامو باقر عليه السلام روايت كردند: «مراد به اهل امانات امامان اند و به امانت امامت است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 783)

۱۹۳۰.باقر عليه السلام گفت:«نماز و زكات و روزه و حج از جمله امانت است و غنيمت از اين جمله است كه امانت در او به جايى آرند و خيانت نكنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 1، ص 784)

۱۹۳۱.در تفسير اولى الأمر باقر عليه السلام گفت:«ائمّه معصوم اند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۷ ، ج 2، ص 15)

1932. در تفسير «وَمِيثاقَهُ الَّذِي واثَقَكُمْ بِهِ» ⁸ ، ابو الجارود روايت كرد از باقر عليه السلامكه گفت: «مراد به ميثاق آن عهد است كه رسول عليه السلام بر امّت گرفت در حجّة الوداع به ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام و تحريم خمر و كيفيّت وضو».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۹ ، ج 2، ص 114)

۱۹۳۳.باقر عليه السلام گفت:«توسّل كنى به خدا به طلب رضاى او و به آن كه به قضاى او رضا دهى و بر بليّت او صبر كنى و در سبيل او جهاد كنى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱۰ ،
ج 2، ص 144)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 691)

۱۹۲۳.اميرالمؤمنين عليه السلام گفت:«دنياى شما به نزديك من خوارتر از خفيدن بزى است به نزديك خداوندش».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 700)

۱۹۲۴.عمار الدهنى روايت كرده از صادق عليه السلام كه او گفت:«هر كه را كارى پيش آيد پنج بار بگويد: ربّنا. خداى تعالى نجات دهد او را از آنچه ترسد و برساند او را به آنچه اميد دارد».
گفتند: چگونه؟ گفت: انّك لا تخلف الميعاد. آن گه گفت: نه از اين پس اجابت است: «فَاسْتَجَبْنا لَهُ رَبَّهُمْ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 708)

۱۹۲۵.مغيرة بن شعبه روايت كند از اميرالمؤمنين على عليه السلام كه گفت:«چون يكى را از شما رنجى رسد بايد تا سه درم از صداق زن بخواهد و به آن انگبين بخرد و به آب باران بياميزد، بخورد تا جمع كرده باشد هناة و مراة و شفا و بركت را».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 720)

۱۹۲۶.از صادق عليه السلام روايت كردند كه:«خويشتن در كارزار مى فكنى در وقتى كه ظاهر حال آن باشد كه كشته شوى از ضعف و بى سازى و كثرت و غلبه دشمن».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 755)