۱۱۴.إِنَّ اللّه َ غَفُوٌّ، يُحِبُّ العَفوَ.

۰.ترجمه: خداى تعالى عفُوّ است؛ عفو كردن دوست دارد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 69؛ جامع الصغير، ج 1، ص 61)

۱۱۵.إِنَّ اللّه َ طَيِّبٌ، لا يَقبَلُ إِلاّ طَيِّباً وَإِنَّ اللّه َ أَمَرَ المُؤمِنِينَ بِما أَمَرَ بِهِ المُرسَلِينَ.

۰.ترجمه: خداى تعالى پاك است، الاّ پاك قبول نكند و مؤمنان را هم آن فرمود كه پيغامبران را.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 258) «با تغييرى در جامع الصغير، ج 1، ص 61 آمده»

۱۱۶.إِنَّ اللّه َ كَتَبَ الجِهادَ عَلَى الرِّجالِ وَالغِيرَةَ عَلَى النِّساءِ فَمَن صَبرَ مِنهُنَّ إِحتِساباً كانَ لَهُ مِثلُ أَجرِ شَهِيدٍ.

۰.ترجمه: خداى تعالى جهاد بر مردان نوشت و غيرت بر زنان. هر كه صبر كند از ايشان بر آن، او را مانند مزد شهيدى بود.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 388) «با تغييرى در جامع الصغير، ج 1، ص 62 آمده»

۱۱۷.إِنَّ اللّه َ كَرِهَ مِنكُم ثَلاثاً: قِيل وَقال وَكَثرَةُ السُّؤالِ وَإِضاعَةُ المالِ وَنَهى عَن عُقُوقِ الأُمَّهاتِ وَوُئُودَةِ ^۴ البَناتِ وَمَن مَنَعَ وَهاتَ.

۰.ترجمه: خداى تعالى كاره باشد از شما سه چيز را. گفت و گوى و سؤال بسيار كردن، و مال ضايع كردن و نهى كرد از عصيان مادر و پدر و در گور كردن دختران زنده را و از نادادن و واگرفتن.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 479)

۱۱۸.إِنَّ اللّه َ لا يَجمَعُ الإِيمانَ وَالخَمرَ فِي جَوفِ امْرَءٍ أَبَداً.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 5، ص 128؛ صحيح مسلم، ج 2، ص 280 ـ 279)

۱۱۰.إِنَّ اللّه َ تَعالى قَسَّمَ بَينَكُم أَخلاقَكُم، كَما قَسَّمَ بَينَكُم أَرزاقَكُم وَإِنَّ اللّه َ طَيِّبٌ لا يَقبَلُ إِلاّ طَيِّباً.

۰.ترجمه: خداى تعالى قسمت اخلاق شما بكرد، چنان كه قسمت ارزاق شما بكرد و خداى تعالى پاك است، جز پاك نپذيرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 469)

۱۱۱.إِنَّ اللّه َ تَعالى نَزَّهَنا عَن غُسالَةِ أَموالِ النّاسِ.

۰.[ ترجمه: خداى تعالى ما را پاك داشت از دست سوده مالهاى مردمان. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 240)

۱۱۲.إِنَّ اللّه َ تَجاوَزَ لِأُمَّتِي ما حَدَّثَت بِهِ أَنفُسُهُم مالَم تُكَلِّمُوا بِهِ أَو تَعمَلُوا بِهِ.

۰.ترجمه: خداى تعالى از امّت من در گذرانيد آنچه نفس ايشان به آن حديث كند، مادام تا بنگويند و يا بنكنند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 498؛ جامع الصغير، ج، ص 59)

۱۱۳.إِنَّ اللّه َ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِّفقَ فِي الأَمرِ كُلِّهِ وَيُحِبُّ كُلَّ قَلبٍ خاشِعٍ حَزِينٍ رَحِيمٍ يُعَلِّمُ النّاسَ الخَيرَ وَيَدعُوا إِلى طاعَةِ اللّه ِ وَيُبغِضُ كُلَّ قَلبِ قاسِ يَنامُ اللَّيلَ كُلَّهِ فَلا يَذكُرُ اللّه َ وَلا يَدرِي يُرَدَّ عَلَيهِ رُوحُهُ أَم لا.

۰.ترجمه: خداى تعالى رحيم است، مدارا دوست دارد در همه كارها و دوست دارد هر دلى خاشع نرم اندوهناك با رحمت كه مردمان را خير آموزد و خلق را به اطاعت خداى خواند و دشمن دارد هر دلى سخت ببازى مشغول همه شب بخسبد، ذكر خداى نكند كه روح با او دهند يا نه.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4،
ص 486) «قسمت اوّل اين حديث تا «في الامر كله» در جامع الصغير، ج 1، ص 65 آمده»