۶۸۴.امام على عليه السلام :كسى كه لذّت دنيا را شيرين بشمرد ، اندوه به سراغش مى آيد.
۶۸۵.امام على عليه السلام :برخورداران از دنيا، دل هايشان مى گريد ، اگرچه [به ظاهر] شاد باشند ، و از خويشتن سخت در خشم اند ، اگرچه براى آنچه از دنيا روزى داده شده اند ، مورد غبطه ديگران باشند.
دنيا ، فناپذير است و بقايى ندارد، و آخرت ، ماندگار است و فنا نمى پذيرد. دنيا رو به آخرت دارد، و آخرت ، پناهگاه دنياست.
۶۸۶.امام على عليه السلام ـ در بيان زيان هاى دنيادوستى ـ :آن كه دل باخته دنيا شود، دنيا اندرون او را آكنده از اندوه ها (نگرانى ها) مى كند كه در سويداى دلش به رقص در مى آيند . اندوهى او را به خود مشغول مى سازد، و غصّه اى اندوهگينش مى كند، تا آن كه گلويش گرفته ، شاه رگ هايش از كار مى افتند و در گوشه اى افكنده مى شود. خداوند ، به آسانى نابودش مى كند، و دوستان ، به راحتى در گورش مى افكنند.
۶۸۷.امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ :
تفو بر دنيا و اسباب آن/ كه براى غم و اندوه آفريده شده است
غم هايش دمى پايان نمى گيرند/نه براى شاه و نه براى رعيّت .