خواجه نصيرالدين طوسى است. ۱ او تصريح مى كند كه اين حديث در بين محدثين مشهور است. اين براى اثبات اصل داشتن اين حديث كافى است.
بد نيست كه به سخنى كه نويسنده از كتاب مشرعة البحار نقل كرده اشاره كنيم. در آن كتاب آمده كه لازم است در اطراف سند روايات، مخصوصاً احاديث قدسى جست وجو شود. اين سخن درستى است و سخن انحصارى صاحب مشرعة نيست، بلكه اين روش دانشمندان شيعه است؛ در عين حال براى تصحيح روش نويسنده كه بدان اعتماد كرده فايده اى ندارد. اگر منظور صاحب مشرعة از تصحيح، چنين روشى باشد، سخنش نظير ديگر آراى شاذّ فراوانش است در كتابش ديده ام.
در مقاله اى كه در مجله اصداء منتشر كردم متعرض بحث در اطراف دعا «اللهم إنّى أسألك بحق فاطمة و أبيها و بعلها و بنيها و السرّ المستودع فيها» شدم؛ دعايى كه نويسنده در مقاله اى كه در مجله اصداء منتشر كرد، مدعى شد كه اصلى ندارد. البته چون در فصلنامه علوم حديث آن را نياورده، من هم از ذكرش خوددارى كردم و چون بر سخنم در آنجا فايده اى مترتب است، آن را جهت تعميم آن، در اين جا ذكر مى كنم.
ابن دعا را آية اللّه شهاب الدين مرعشى نجفى در وصيتى كه به فرزندشان مى كند، مى نويسد:
و او را سفارش مى كنم به استمرار درخواندن اين دعاى شريف در قنوت نمازهايش. ۲ من اين دعا را از پدر علاّمه ام و استادم جمال سالكين شيخ محمّد حسين شيرازى روايت مى كنم. و اين دو از استادشان مصباح سالكين سيّد مرتضى رضوى كشميرى به سندش به نجم الزادهدين سيّد رضى الدين على بن حسنى، صاحب كتاب الاقبال دو روايت مى كنند، به سند موثق خودش كه به اصحاب موالى ما و ائمه ابرار متصل است. و دعا اين است:
