199
روح و ريحان ج1

عمر شريفشان .

در رفع شبهات شهادت قاسم بن حسن عليه‏السلام

و چون در اين روح و ريحان شرح حالات فرزندان امام حسن عليه‏السلام است گويا شايسته باشد داعى اطاله لسان كند و بعضى از شبهات شهادت حضرت قاسم بن حسن عليه‏السلام را ياد نمايد و رفع هر يك از آن شبهات را از آنچه مكنون خاطر و مفهوم ما فى الضمير است بنويسد ، شايد براى جمعى مفيد و آنچه دانسته‏ام از راه تسديد و تأييد باشد .
اما شبهه اولى : جماعتى از اهل مقتل و منبر على بن الحسين على اكبر مقتول را اول شهداء مى‏دانند و تمسّك جسته‏اند به فقره زيارت مذكوره : « السَّلامُ عَلَيْكَ يا أوَّلَ قَتيلٍ مِنْ نَسْلِ خَيْرِ سَليلٍ »۱ ، و مراد از خير سليل بنى هاشم است .
و بعضى گفته‏اند : مراد [ از ] خير سليل بنى فاطمه است .
و جمعى قليل على اكبر را آخر شهداء بنى هاشم دانسته‏اند ، و نظرشان به ظواهر بعضى از اخبار مصيبت است .
و جمعى ديگر مانند مرحوم شيخ آخرين از شهدا را از بنى هاشم و اصحاب حضرت ابوالفضل عباس بن على عليهماالسلام دانسته‏اند .
و مرحوم سيّد ابن طاوس نيز در « لهوف » شهادت حضرت عباس عليه‏السلام را بعد از شهادت تمام شهداء ذكر فرموده است .
و ابى مخنف شهادت آن جناب را در روز تاسوعا دانسته ، و بر خلاف مشهور گفته است : جناب سيد سعيد شهيد ، نعش برادر بزرگوارش را به درب خيام حرم آورد .
و برخى از اهل تتبّع و فحول از قدماء متبحّرين قاسم بن حسن عليه‏السلام را آخر شهيد از شهداء يوم الطفّ فهميده‏اند ، و روايت كتاب « امالى » ۲ صراحت و دلالت بر اين مى‏نمايد ،

1.الاقبال : ۵۷۳ و ۷۱۳ ، بحار الانوار ۹۸/۲۶۹ باب ۱۹ و ۴۵/۶۴ بقيه باب ۳۷ .

2.امالى شيخ صدوق : ۱۶۳ مجلس ۳۰ ، روضة الواعظين ۱/۱۸۸ ، بحار الانوار ۴۴/۳۲۱ باب ۳۷ .


روح و ريحان ج1
198

عاشر « بحار الأنوار » ۱ فرموده است : ثُمَّ خَرَجَ عَبْدُاللّه‏ِ بْنِ الحَسَنِ الَّذى ذَكَرْناهُ أوَّلاً ـ وَهُوَ الأصَحُّ ـ انَّهُ بَرَزَ بَعْد القاسِمِ وَهُوَ يَقُول :


إنْ تُنْكِرُونى فَأَنَا بْنُ حَيْدَرهضَرْغامُ آجامٍ وَلَيْثٌ قَسْوَرَه
عَلَى الأعادى مِثْلُ ريحٍ صَرْصَرَه
فَقَتَلَ أرْبَعَةَ عَشَرَ رَجُلاً ، ثُمَّ قَتَلَهُ هانى بن شَيْثٍ الحَضْرَمىّ ۲ فاسْوَدَّ وَجْهُهُ .
پس از بيان مرحوم شيخ و مرحوم ابن شهر آشوب و مرحوم مجلسى مطابق فرمايش امام عليه‏السلام معلوم مى‏شود عبداللّه‏ غير قاسم است .
و سيّد ابن طاوس عليه الرحمة فرمود : وَخَرَجَ غُلامٌ كأنَّ وَجْهَهُ شُقَّةُ قَمَرٍ فَجَعَلَ يُقاتِلُ . . إلى آخره ۳ ، وتعيين اسم ننمود .
و سبط ابن جوزى در « مناقب » خود گفته است : وَالقاسِمُ وَأبُوبكرٍ وَعَبْدُاللّه‏ِ قُتِلُوا مَعَ الحُسَيْن عليه‏السلام يَومَ الطَّفِّ ، وَاُمُّهُمْ أُمُّ وَلَدٍ . وَقيلَ : اسْمُ امِّهِمْ نَفيلةَ الَّتى قالَ عَبْدُاللّه‏ِ بن الحَسَنِ لِلسَفّاحِ : يَبْنى قُصُوراً نَفْعُها لِبَنى نَفِيلةَ ۴ .
پس قدر متيقّن از اقوال علماء نسّابه و قدماء از اهل اطّلاع ومقاتل آن است : سه نفر از اولاد امام حسن عليه‏السلام ـ يعنى ابابكر و قاسم و عبداللّه‏ ـ در كربلاء به درجه شهادت فائز شدند و آن را عقبى نبود و نماند .
و از قول أبى مخنف معلوم است احمد بزرگتر از قاسم بوده است چنانكه قاسم از عبداللّه‏ ، وليكن از ترتيب فقره زيارت و تقدم اسم عبداللّه‏ بر قاسم ظاهر مى‏شود ترتيب

1.بحار الانوار ۴۵/۳۶ و ۴۲ بقيه باب ۳۷ (جلد ۱۰ قديم) ، مناقب ابن شهر آشوب ۴/۱۰۹ .

2.در چاپ سنگى الخضرمى هم خوانده مى‏شود . متن فوق موافق نقل بحار است .

3.اللهوف : ۱۱۵ مسلك دوم .

4.اشاره به شعرى كه عبداللّه‏ بن سفاح گفت : ألم‏تر حوشباً أمسى ويبنىقصوراً نفعها لبنى نفيلهْ يؤمل أن يعمّر عمر نوحوأمر اللّه‏ يحدث كل ليلةْ رجوع كنيد به : العدد القوية : ۳۵۶ .

  • نام منبع :
    روح و ريحان ج1
    سایر پدیدآورندگان :
    حسيني اشكوري، سيد صادق
    تعداد جلد :
    5
    ناشر :
    سازمان چاپ و نشر دارالحدیث
    محل نشر :
    قم
    تاریخ انتشار :
    1382
    نوبت چاپ :
    اوّل
تعداد بازدید : 166613
صفحه از 433
پرینت  ارسال به