دوست دارند . اطاعت آنها از خدا از ترس دوزخ و يا به طمع بهشت نيست ؛ بلكه به دليل عشق و علاقه آنها به خداست . ۱ آنان در مقام نيايش مىگويند :
سَيِّدى ... أنَا مِن حُبِّكَ ظَمآنُ لا أروى ؛۲
سرورم! من در دوست داشتن تو ، تشنهاى هستم كه سيراب نمىشوم .
و ...
مَا أطيَبَ طَعْمَ حُبِّكَ! ؛
طعم محبّتت ، چه شيرين است! ...يا نِعَمي وَجَنَّتي! ؛۳
اى نعمت و بهشت من! ...فَهَبنى ـ يا إلهى وسَيِّدى ومَولاىَ و رَبّى ـ صَبَرتُ عَلى عَذابِكَ فَكَيفَ أصبِرُ عَلى فِراقِكَ ؛۴
خدايا! گيرم كه بر عذابت صبر كردم ، بر فراقت چگونه صبر كنم ؟ و ...
محبّت خدا نسبت به اين طايفه، مفهومى ديگر دارد . معنا و مفهوم واقعى اين دو نوع محبّت را تنها كسانى مىتوانند درك كنند كه به آن رسيده باشند . هر سخنى در تبيين و تفسير محبّت حقيقى آفريده به آفريدگار و بالعكس ، ناقص و نارساست. بهترين بيان در توضيح آثار اين محبّت ، همان است كه در حديث «قرب نوافل» ، آمده است. ۵
فقيه و محقّق بزرگوار ، شيخ بهايى ، درباره اين حديث مىفرمايد :
1.ر . ك : ص ۳۸۵ (پرستش دوستداران) .
2.ر . ك : ص ۳۷۷ (كاملانِ در خدا دوستى) .
3.ر . ك : مفاتيح الجنان ، مناجاةُ المريدين .
4.ر . ك : ص ۳۷۹ ، ح ۹۱۳ .
5.ر . ك : مصباح المتهجّد : ص ۸۴۷ .