فضائل اولاد رسول و مناقب اولاد بتول (ع)» منتشر شد

راوی: کتاب «فضائل اولاد رسول و مناقب اولاد بتول (ع)»، اثر عماد الدین حسن طبری، با تصحیح رسول جعفریان، توسط انتشارات مشعر منتشر شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کتابخانه تخصصی تاریخ اسلام،عماد الدین حسن بن علی طبری از چهره های مبرز شیعی در نیمه دوم قرن هفتم هجری است و آخرین سالی که از وی خبری در اختیار داریم 701 است. علی القاعده با توجه به سوابق و سن و سالی که داشته نباید پس از آن چندان زنده مانده باشد.
اصل وی طبری است که به دنبال ناامنی های آن ناحیه به قم آمده و پس از مدتی به دعوت بهاءالدین محمد جوینی حاکم اصفهان راهی این شهر شده است.
در سال هایی که عماد در اصفهان بود، چندین کتاب در دفاع از عقاید شیعی نوشت که از آن جمله «کامل بهایی» است که به نام همین بهاءالدین محمد جوینی نوشته است. «مناقب الطاهرین» و آثار دیگر وی هم در این دوره یا پس از آن به نگارش درآمد.
عمده آثار او در بیان فضائل اهل بیت و دفاع از عقاید شیعه بوده و در این راه از مآخذ و منابع مختلف استفاده می کند. در عین حال، به دلیل ضعف کلی علم در این دوره، برخی از منابع وی داستانی بوده و در استفاده از آنها باید احتیاط کرد.
کتاب حاضر یکی از آثار عماد است که تاکنون منتشر نشده بود. اصل این کتاب را وی به عربی نوشته و دانشمندی از قم در اوائل قرن نهم هجری آن را به فارسی ترجمه کرده است. این مترجم عبدالملک بن اسحاق بن فتحان، از خاندان مشهور فتحان، خاندانی قمی – کاشانی (مربوط به قرن هفتم تا یازدهم هجری) است. بنابر این نثر فارسی کتاب ازقرن نهم هجری بوده و ویژگی های همان دوره را دارد. تنها نسخه این کتاب در کتابخانه مسجد اعظم قم بود.
کتاب حاوی شماری از فضائل اهل بیت و نقل برخی از روایاتی است که در کتب مخالفان در فضائل دیگران آمده و وی به نقد آنها پرداخته است.
همان گونه که در مقدمه آمده، اهمیت این کتاب یکی هم از آن روی است که از شماری از آثاری که در اصفهان در قرن پنجم و ششم توسط علمای اهل سنت در فضائل اهل بیت (ع) نوشته شده بوده، بهره برده است. این آثار اغلب از میان رفته است.
کتاب بدون عنوان بوده و این عنوان با اقتباس از عبارتی که در مقدمه کتاب (از مترجم یا مؤلف) بوده است انتخاب گرديد.

راوی: کتاب «فضائل اولاد رسول و مناقب اولاد بتول (ع)»، اثر عماد الدین حسن طبری، با تصحیح رسول جعفریان، توسط انتشارات مشعر منتشر شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کتابخانه تخصصی تاریخ اسلام،عماد الدین حسن بن علی طبری از چهره های مبرز شیعی در نیمه دوم قرن هفتم هجری است و آخرین سالی که از وی خبری در اختیار داریم 701 است. علی القاعده با توجه به سوابق و سن و سالی که داشته نباید پس از آن چندان زنده مانده باشد.
اصل وی طبری است که به دنبال ناامنی های آن ناحیه به قم آمده و پس از مدتی به دعوت بهاءالدین محمد جوینی حاکم اصفهان راهی این شهر شده است.
در سال هایی که عماد در اصفهان بود، چندین کتاب در دفاع از عقاید شیعی نوشت که از آن جمله «کامل بهایی» است که به نام همین بهاءالدین محمد جوینی نوشته است. «مناقب الطاهرین» و آثار دیگر وی هم در این دوره یا پس از آن به نگارش درآمد.
عمده آثار او در بیان فضائل اهل بیت و دفاع از عقاید شیعه بوده و در این راه از مآخذ و منابع مختلف استفاده می کند. در عین حال، به دلیل ضعف کلی علم در این دوره، برخی از منابع وی داستانی بوده و در استفاده از آنها باید احتیاط کرد.
کتاب حاضر یکی از آثار عماد است که تاکنون منتشر نشده بود. اصل این کتاب را وی به عربی نوشته و دانشمندی از قم در اوائل قرن نهم هجری آن را به فارسی ترجمه کرده است. این مترجم عبدالملک بن اسحاق بن فتحان، از خاندان مشهور فتحان، خاندانی قمی – کاشانی (مربوط به قرن هفتم تا یازدهم هجری) است. بنابر این نثر فارسی کتاب ازقرن نهم هجری بوده و ویژگی های همان دوره را دارد. تنها نسخه این کتاب در کتابخانه مسجد اعظم قم بود.
کتاب حاوی شماری از فضائل اهل بیت و نقل برخی از روایاتی است که در کتب مخالفان در فضائل دیگران آمده و وی به نقد آنها پرداخته است.
همان گونه که در مقدمه آمده، اهمیت این کتاب یکی هم از آن روی است که از شماری از آثاری که در اصفهان در قرن پنجم و ششم توسط علمای اهل سنت در فضائل اهل بیت (ع) نوشته شده بوده، بهره برده است. این آثار اغلب از میان رفته است.
کتاب بدون عنوان بوده و این عنوان با اقتباس از عبارتی که در مقدمه کتاب (از مترجم یا مؤلف) بوده است انتخاب گرديد.