عبداللّه بن جعفر بن اليمان المسندىّ الجعفى» از اهالى بخارا، كه چون فقط در پى احاديث مسند بود، او را «مسندى» لقب داده اند. ۱
پيشينه وجه تسيمه «مسنَد»
ابو على جبّايى، گفته است:
حق تعالى سه نعمت را به اين امّت اختصاص داده كه به امت هاى پيشين، عنايت نفرموده است و آنها عبارتند از: اسناد، انساب و اِعراب. ۲
از تعبيرهاى معصومان در برخى از روايات، به دست مى آيد كه اين واژه از لسان خاندان وحى سرچشمه گرفته و ميان حديث شناسان، يك اصطلاح رايج شده است.
اين واژه را در آيينه روايات ذيل بنگريد:
الف ـ قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إذا كتبتم الحديث، فاكتبوه باسناده، فإذا يك حقّا، كنتم شركا في الأجر و إن يك باطلاً، كان وزره عليه. ۳
هرگاه مى خواهيد حديثى بنويسيد، آن را با سندهايش ثبت كنيد؛ اگر مطابق واقع و حقيقت بود، شما هم در پاداشش شريكيد؛ و اگر باطل بود، گناهش به گردن سلسله سند خواهد افتاد.
ب ـ عن السكونى، عن أبي عبداللّه صلى الله عليه و آله قال: قال اميرالمؤمنين عليه السلام : إذا حدّثتم بحديث،
