است تو را خداى تعالى به آن.
آن حضرت فرمود: كدام است آن كلمات ، اى ¹ جبرئيل؟
گفت: بگو:
يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ، وَ سَتَرَ الْقَبِيحَ
اى آن كه آشكار ساخت به لطف نهان ، كار نيكوى نيكوكاران را و پنهان داشت به حسن امتنان، كردار زشت زشت كرداران را ! تا راه يافتگان وادى طاعت اميدوار گشته ، در عبوديّت و بندگى افزايند ، و سرگشتگان بوادى معصيت شرمسار گرديده ، از در خجالت و شرمندگى در آيند.

فـصٌّ

از حضرت امام مهتدين و پيشواى امناى حقّ و علماى دين ، بحر موّاج معارف و حقايق، جعفر بن محمّد الصادق ـ عليهما ^۲ من الصلوات أزكاها ، و من التسليمات أشرفها و أسناها ـ در تأويل اين دو فقره دعا روايت شده كه آن حضرت فرمود ^۳ كه: هر مؤمنى را مثالى در عرش هست كه هر گاه مشغول مى شود آن مؤمن به عبادتى ، آن^۴نيز به مثل آن عبادت قيام مى نمايد و چون ملائكه، آن مثال را در آن حال مى بينند طلب رحمت و آمرزش به جهت آن مؤمن مى كنند ، و چون مشغول مى شود به معصيتى ، حق ـ سبحانه و تعالى ـ پرده اى بر آن مثال مى اندازد تا^۵ملائكه بر آن معصيت مطّلع نگردند ، بعد از آن فرمود: اين است تأويل «يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ، وَ سَتَرَ الْقَبِيحَ».^۶
زهى فضل عيان كه قوافل انفاس ، در نخستين مرحله از مراحل وادى اظهار شكرش حاير ، و زهى لطف نهان كه منطقه گفتار از احاطه اوّلين درجه از درجات