1. قومی از اهل بهشت مکانی از عرش را دارد که هر کسی به آن مکان برسد، زایر خدا نامیده میشود؛ چنان که خدا کعبه را بیت الحرام قرار داده که هر کس آن خانه را قصد کند، خدا را قصد کرده است و حج بیت برابر با حج الله است.
2. چنان که ابن بابویه در کتاب من لا یحضره الفقیه گفته، منظور زیارت انبیا و حجج الله در بهشت است و کسی که آنان را زیارت کند، خدا را زیارت کرده است؛ زیرا در روایات فراوانی وارد شده که زیارت مؤمن و عیادت و اطعام و پوشاندن وی به زیارت خدا منسوب شده است و گفته شده که این کارها را «مع الله» انجام داده است 12.
• وی در ذیل روایتی که حاکی است از استحباب به جای آوردن نماز، قبل از افطار، برای روزهداری که قدرت دارد، صور مختلفی را که یک روزهدار در آنها واقع میشود، ترسیم کرده و بیان میدارد که این روایت در کدام یک از شرایط مصداق پیدا میکند و با توجه با دیگر ادله شرعی در شرایط دیگر چه عملی مورد تأکید است. بدیهی است که مجموع این توضیحات به فهم بهتر روایت میانجامد:
أقول: قد وردت الرّوايات متناصرة عن الأئمّة _ عليهم أفضل الصّلوات _ أنَّ إِفطار الإنسان في شهر رمضان بعد تأدية صلاته أفضل له و أقرب إِلی قبول عباداته.
فمن ذلک ما رويناه باسنادنا إِلی عليِّ بن فضّال، من كتاب الصيام، عن أبي عبد اللَّه علیه السلام قال: يستحبُّ للصّائم إِن قوي علی ذلک أن يصلّي قبل أن يفطر.
أقول: و أمَّا إِن حضره قوم لا يصبرون إِلی أن يفطر معهم بعد صلاته، و يكونون ممّن يقدِّمون الإفطار، فليفطر معهم رضاً للَّه _ جلَّ جلاله _ و تعظيماً لمراسمه و تماماً لعبادته، و مراد ذلک لمالک حياته و مماته، فليقدّم الإفطار معهم علی هذه النّية محافظاً به علی تعظيم الجلالة الإلهية.
1.همان، ج۳، ص۲۹۴
2.. و من ذلك ما رويناه باسنادنا إلی أبي جعفر بن بابويه من كتاب من لا يحضره الفقيه فيما رواه، عن الحسن بن محبوب، عن عبد اللّه بن حزم الأزدي قال: سمعت ابا عبد اللّه علیه السلام يقول: من صام اوّل يوم من شعبان وجبت له الجنّة البتة، و من صام يومين نظر اللّه إليه في كل يوم و ليلة في دار الدنيا و دام نظره إليه في الجنّة، و من صام ثلاثة ايام زار اللّه في عرشه في جنّته كل يوم.
أقول: لعلّ المراد بزيارة اللّه في عرشه، ان يكون لقوم من أهل الجنّة مكان من العرش، من وصل إليه يسمی زائر اللّه، كما جعل اللّه الكعبة الشريفة بيته الحرام، من حجّها فقد حجّ اللّه.
و ذكر الشيخ ابن بابويه - رحمه اللّه - في كتاب من لا يحضره الفقيه ان معنی هذا الحديث زيارة أنبياء اللّه و حججه في الجنان و انّ من زارهم فقد زار اللّه.
و قد وردت أحاديث كثيرة: ان زيارة المؤمن و عيادته و اطعامه و كسوته، منسوبة إلی انّها زيارة اللّه و موصوفة بانّها عملت مع اللّه.