وجه دوم نیز مردود است، به دلیلی که محقق خواهیم کرد و هر کس در فرمایش خداوند متعال «و آنها که در راه ما (با خلوص نيّت) جهاد کنند، قطعاً به راه‏‏های خود، هدايتشان خواهيم کرد.»^۱، و در آیاتی نظیر این دقت کند، به یقین می‏رسد که خدای متعال راهی را فراهم نموده است که هر کس آن را طی کند، از اشتباه و خطا نجات یابد و آن راه تمسک به معصومان علیهم السلام در هر آنچه که از عقاید و اعمال به آن احتیاج است و در جایی دستیابی به کلام آنها میسر نشد، توقف کند. و روشن است که کسی که این راه را طی نکند، تمام تلاش خود را عملی به کار نبسته است^۲.
در این مورد نیز با وجود روایاتی تفسیری که در ذیل آیه وجود دارد، ایشان بدون اشاره به این روایات، از آیه استفاده مورد نظر خود را می‏نماید. جالب اینجاست که ایشان همانند مفسران استدلال کننده به حجیت ظواهر _ که به آیاتی که در آن امر به تدبر و تفکر شده تمسک می‏کنند ^۳ _ توصیه نمود که هر کس در این آیه و آیات نظیرش تأمل نماید، با عمل به روایات به صواب دست خواهد یافت.
ما در مقام ارزیابی مبانی کلامی _ فقهی امر اجتهاد نیستیم و در این جهت وارد بحث نمی‏شویم منتهی، در اینجا ممکن است اشکالی به ذهن بیاید که ایشان بر اساس نظیر این روایاتی که در ذیل این آیه آمده است:
عن أبی ‏‏جعفر علیه السلام فی ‏‏قول الله _ عز و جل _ :«وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ»، قال: «نزلت فينا»^۴.
در مورد استفاده از این آیه، خود را مجاز می‏دانسته است، لکن در جواب باید گفت که یکی از ساده انگاری‏ها‏ و یا بی‏دقتی‏ها‏یی که در فهم سخن اخباریان صورت گرفته است، خود را در همین اشکال نشان می‏دهد. اگر منظور ایشان نسبت به تعمیه و چیستان‌گویی قرآن نسبت به ذهن مردم، این باشد که ما حتی بعد از نقل کلام معصوم نیز نمی‏توانیم قرآن را بفهمیم، این گونه برداشت که از سخن هیچ کس، روا نیست؛ ولی اگر سخن آنها این است که در فهم ظاهری از آیه به دنبال مخصص و ناسخ و یا تأویلات اهل‏بیت علیهم السلام باید باشیم تا اکتفا به ظاهر ما را از غرض آیه دور نکند، در استفاده‏‏های این چنینی از قرآن نیازمند تصریح به روایت نیست. در این روایات نیز همان گونه که در مورد اول بیان شد، تطبیق یا بطن برای آیه بیان شده است که بعد از بررسی تأثیر آن در تفسیر آیه، می‏توان این گونه آیات را در موارد مشابه تطبیق نمود. در نتیجه، ایشان در این مورد نیز بدون بیان احتمال در آیه، به ظاهر آن تمسک نموده است.