او از آیات قرآن چون آیه صادقین،^۱ آیه ولایت،^۲ روایات مورد اتّفاق شیعه و مخالفان، مانند حدیث «من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه»،^۳ حدیث منزلت،^۴ حدیث طائر مشوی،^۵ حدیث رایت^۶ و روایات مختصّ شیعه^۷ برای اثبات نصّ بر ائمه شیعه بهره می‏برد.
شیخ مفید ظهور معجزات از ائمه را ممکن می‏داند، ولی بر آن است که این امر وجوب عقلی و امتناع قیاسی ندارد. افزون بر این، او به دلیل وجود اخبار آشکار و فراوانی بر صدور معجزاتی از ائمه، به وقوع آن نیز باورمند است.^۸ آیات قرآنی چون نزول مائده آسمانی بر مریم را نیز دلیلی بر امکان صدور معجزه از افرادی غیر از انبیا می‏داند.

بازخورد نظام امام شناسی مفید بر مطالعات حدیثی او

بازخوردهای نظام امام شناسی مفید را می‏توان در دو عرصه ارزیابی حدیث یا نقد الحدیث و تبیین حدیث یا فقه الحدیث و بررسید:

ارزیابی حدیث

دیدگاه مفید در باره سرچشمه‏های علم امام از مباحثی است که در مطالعات حدیثی او اثر گذار بوده است چنان که دیدیم مفید معتقد است که توارث، رؤیا و الهام سرچشمه‏های علم امام‌اند. ظاهراً بر همین مبناست که او منبعیّت «توسّم» و «تفرّس» را برای علم امام نمی‏پذیرد و در برابر مستندات آن موضع‌گیری می‏کند. یکی از مهم‏ترین دلایل وجود این قدرت در امام، حدیث نبوی «اتَّقُوا فِرَاسَةَ الْمُؤْمِنِ، فَإِنَّهُ یَنْظُرُ بِنُورِ اللَّه» است. شاهد بر این مطلب، برداشت سرآمد و بزرگ مکتب قم، یعنی شیخ صدوق از این حدیث است. صدوق معتقد است که بر اساس این حدیث، هر مؤمن به اندازه ایمان، بصیرت و علم خویش، با نور خداوندی نظر می‏کند، و خداوند فراستی که مؤمنان دارند، یکجا در ائمه گرد آورده