۰.15373.عنه صلى الله عليه و آله : و الذي نفسِي بِيَدِهِ ، لولا أنِّي اُشفِقُ أن يقولَ طَوائفُ مِن اُمَّتي فيكَ ما قالَتِ النَّصارى في ابنِ مَريمَ ، لَقُلتُ اليَومَ فيكَ مَقالاً لا تَمُرُّ بِمَلَأٍ مِن الناسِ إلاّ أخَذُوا التُّرابَ مِن تَحتِ قَدَمَيكَ لِلبَرَكَةِ . ۱
۰.15374.عنه صلى الله عليه و آله : لولا أنِّي أخافُ أن يقالَ فيكَ ما قالَتِ النَّصارى فِي المَسيحِ ، لَقُلتُ اليَومَ فيكَ مَقالَةً لا تَمُرُّ بِمَلَأٍ مِن المُسلمينَ إلاّ أخَذُوا تُرابَ نَعلَيكَ و فَضلَ وَضُوئكَ يَستَشفُونَ بهِ ، و لكنْ حَسبُكَ أن تكونَ مِنّي و أنا مِنك تَرِثُني و أرِثُكَ . ۲
۰.15375.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : يَهلِكُ فِيَّ اثنانِ و لا ذَنبَ لي : مُحِبٌّ مُفْرِطٌ ، و مُبغِضٌ مُفَرِّطٌ . ۳
۰.15376.عنه عليه السلام : يَهلِكُ فِيَّ رَجُلانِ : مُحِبٌّ مُفرِطٌ يُقَرِّظُني بما ليسَ لي ، و مُبغِضٌ يَحمِلُهُ شَنَآني على أن يَبهَتَني . ۴
۰.15377.عنه عليه السلام : هَلَكَ فِيَّ رَجُلانِ : مُحِبٌّ غالٍ ، و مُبغِضٌ قالٍ . ۵
۰.15373.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : سوگند به آن كه جانم در دست اوست، اگر نمى ترسيدم كه گروههايى از امّت من درباره تو همان بگويند كه مسيحيان درباره عيسى بن مريم گفتند،امروز درباره تو سخنى مى گفتم كه بر هيچ جماعتى از مردم نگذرى، مگر اين كه از زير پاى تو براى تبرّك خاك بردارند.
۰.15374.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: اگر نمى ترسيدم كه مردم درباره تو همان گويند كه مسيحيان درباره عيسى گفتند، امروز درباره تو سخنى مى گفتم كه بر هيچ جماعتى از مسلمانان نگذرى، مگر اين كه خاك كفشها و زيادى آب وضوى تو را براى طلب شفا بردارند. اما تو را همين بس كه تو از من هستى و من از تو هستم، تو از من ارث [انبيا و اوصيا را ]مى برى و من از تو ارث مى برم.
۰.15375.امام على عليه السلام : در باب من دو گروه هلاك مى شوند، در حالى كه من بى گناهم : دوست افراطى و دشمن افراطى.
۰.15376.امام على عليه السلام : در باب من دو كس هلاك مى شوند : يكى دوست افراطى كه در ستايش من چيزهايى مى گويد كه در خور من نيست و ديگرى دشمنى كه عداوتش با من او را وا مى دارد تا به من بهتان زند.
۰.15377.امام على عليه السلام : در باب من دو كس به هلاكت افتادند : دوست افراطى و دشمن كينه ورز.
1.شرح نهج البلاغة: ۵/۴.
2.بحار الأنوار : ۲۵/۲۸۴/۳۵.
3.عيون أخبار الرضا : ۲/۲۰۱/۱ .
4.بحار الأنوار : ۲۵/۲۸۵/۳۷.
5.نهج البلاغة : الحكمة ۴۶۹.