۱۰۵۸۴.عنه عليه السلام :لَو أنّ رَجُـلاً أنفَقَ ما في يَدَيهِ في سَبيلٍ مِن سَبيلِ اللّهِ ما كانَ أحسَـنَ و لا وُفِّقَ، أ ليسَ يقولُ اللّهُ تعالى : «و لا تُلْقُوا بِأيْدِيكُم إلى التَّهْلُكَةِ و أحْسِنُوا إنَّ اللّهَ يُحِبُّ المُحْسِنِينَ»۱ ؟! يَعني المُقتَصِدينَ . ۲
۱۰۵۸۵.عنه عليه السلام :لا تَدخُـلْ لأِخِيـكَ في أمـرٍ مَضَرَّتُهُ علَيكَ أعظَمُ مِن مَنفَعَتِهِ لَهُ . ۳
۱۰۵۸۶.الإمامُ الكاظمُ عليه السلام :لا تَبذُلْ لإِخوانِكَ مِن نفسِكَ ما ضَرُّهُ علَيكَ أكثَرُ مِن مَنفَعَتِهِ لَهُم . ۴
۱۰۵۸۷.الدرّ المنثور عن ابن عباس :إنَّ نَفَرا مِن الصَّحابَةِ حينَ اُمِرُوا بالنَّفقَةِ في سَبيلِ اللّهِ أتَوا النبيَّ صلى الله عليه و آله فقالوا : إنّا لا نَدرِي ما هذه النَّفَقةُ التي اُمِرنا بها في أموالِنا فما نُنفِقُ مِنها ؟ فَأنزَلَ اللّهُ «و يَسْألُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ قُلِ العَفْوَ» ، و كانَ قَبلَ ذلكَ يُنفِقُ مالَهُ حتّى ما يَجِدُ ما يَتَصَدَّقُ بهِ، و لا مالاً يَأكُلُ حتّى يُتَصَدَّقَ علَيهِ . ۵
(انظر) الإسراف : باب 1791 .
۱۰۵۸۴.امام صادق عليه السلام :اگر مردى دار و ندار خود را در راهى از راههاى خدا انفاق كند ، كار پسنديده و موفقيت آميزى نكرده است؛ مگر نه اين كه خداوند متعال مى فرمايد : «با دستهايتان خود را به هلاكت ميندازيد و نيكى كنيد كه خداوند نيكوكاران را دوست دارد»؟ مقصود [از نيكوكاران ]افراد ميانه رو هستند.
۱۰۵۸۵.امام صادق عليه السلام :به خاطر برادرت دست به كارى مزن كه زيان آن كار براى تو ، بيش از سودش براى او باشد . ۶
۱۰۵۸۶.امام كاظم عليه السلام :به برادرانت از خود، چيزى مبخش كه زيان آن براى تو بيشتر از سودش براى آنان است .
۱۰۵۸۷.الدرّ المنثورـ به نقل از ابن عباس ـ: هنگامى كه فرمان انفاق در راه خدا رسيد ، گروهى از صحابه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و عرض كردند : اين انفاقى كه فرمان يافته ايم تا از اموال خود بكنيم نمى دانيم چيست ؛ چقدر از آن را انفاق كنيم؟ پس خداوند اين آيه را نازل فرمود : «از تو مى پرسند چه انفاق كنند ، بگو : مازاد را» . تا پيش از اين آيه، مرد از مال خود چندان انفاق مى كرد كه ديگر چيزى پيدا نمى كرد تا صدقه بدهد و حتى غذايى براى خوردن خودش باقى نمى ماند به طورى كه به او صدقه مى دادند .
1.البقرة : ۱۹۵ .
2.الكافي : ۴/۵۳/۷ .
3.الكافي : ۴/۳۲/۱ .
4.الكافي : ۴/ ۳۳/۲، انظر وسائل الشيعة : ۱۱/۵۴۳ باب ۱۰ .
5.الدرّ المنثور : ۱/۶۰۷ .
6.اين حديث اختصاص به اين باب ندارد ولى مى توان از اطلاق آن در اين باب نيز بهره گرفت.