۲۷۰.حسود به سرورى نمى رسد و كينه توز ، از غصّه مى ميرد و دارايى انسان خسيس را دشمنان مى خورند ، و از جاى پليد جز اندك بر نيايد.
۲۷۱.از ترك زشتى خوددارى مكن، حتّى اگر بدان شهره شده باشى و در بازگشت به خوبى، بى رغبت مباش هر چند به ترك آن شهره شده باشى و مبادا كه به گناهت خوشحالى كنى كه خوشحالى به آن از ارتكابش بزرگتر است.
۲۷۲.شرافت در فروتنى ، عزّت در تقوا، و بى نيازى در قناعت است.
۲۷۳.كسى با نيازخواهى از خدا بى نياز از ديگران نشد، جز آن كه مردم نيازمند او شدند.
۲۷۴.نصيحت بسيار، شكّ برانگيزد.
۲۷۵.بهترين گشايشگر كارها ، راستى و بهترين پايان دهنده آنها ، وفاست.
۲۷۶.عاقل را اشارتى كافى است و جاهل، بيان روشن را نيز نمى فهمد و از سخن هر چند رسا و نيكو باشد چون خوب گوش نمى دهد سودى نبرد.
۲۷۷.خوشبخت ترين مردم كسى است كه نيكى (به مردم) و عزم در اطاعت خدا را با هم داشته باشد.
۲۷۸.هر چشمى در روز قيامت باز مى ماند جز سه چشم : چشم بيدارى كشيده در راه خدا و چشم فروهشته از حرام هاى الهى و چشم اشكبار از ترس خدا.
