۱۶۴۲۷.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام :كأن قد أوفِيتَ أجَلَكَ ، و قَبَضَ المَلَكُ رُوحَكَ ، و صِرتَ إلى مَنزِلٍ وَحيدا ، فَرُدَّ إلَيكَ فيهِ رُوحُكَ ، و اقتَحَمَ علَيكَ فيهِ مَلَكاكَ مُنكَرٌ و نَكيرٌ لِمُساءلَتِكَ ، و شَديدِ امتِحانِكَ.
ألاَ و إنَّ أوَّلَ ما يَسألانِكَ عن ربِّكَ الذي كُنتَ تَعبُدُهُ ، و عن نَبيِّكَ الذي اُرسِلَ إلَيكَ ، و عن دِينِكَ الذي كُنتَ تَدِينُ بهِ ، و عن كتابِكَ الذي كُنتَ تَتلُوهُ ، و عن إمامِكَ الذي كنتَ تَتَولاّهُ .
ثُمّ عن عُمُرِكَ فيما أفنَيتَهُ ، و مالِكَ مِن أينَ اكتَسَبتَهُ و فيما أتلَفتَهُ ، فَخُذْ حِذرَكَ و انظُرْ لِنَفسِكَ ، و أعِدَّ للجَوابِ قَبلَ الامتِحانِ و المُساءلَةِ و الاختِبارِ . ۱
۱۶۴۲۸.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام :إذا ماتَ المؤمنُ شَيَّعَهُ سَبعونَ ألفَ ملَكٍ إلى قَبرِهِ ، فإذا اُدخِلَ قَبرَهُ أتاهُ مُنكرٌ و نَكيرٌ فَيُقعِدانِهِ و يَقولانِ لَهُ : مَن رَبُّكَ ؟ و ما دِينُكَ ؟ و مَن نَبيُّكَ ؟ فيقولُ : ربّي اللّهُ ، و محمّدٌ نَبيِّي ، و الإسلامُ دِيني ، فَيَفسَحانِ لَهُ في قَبرِهِ مَدَّ بَصَرِهِ، و يَأتيانِهِ بالطَّعامِ مِن الجَنَّةِ و يُدخِلانِ علَيهِ الرَّوحَ و الرَّيحانَ . ۲
۱۶۴۲۷.امام زين العابدين عليه السلام :زودا كه عمرت به سر آيد و فرشته جانت را بگيرد و يكّه و تنها به سوى منزلى رهسپار شوى سپس در آن مكان جانت به تو بازگردانده شود و دو فرشته ات، منكر و نكير، براى پرسش از تو و امتحانى سخت، وارد قبرت شوند.
بدان! نخستين پرسشى كه آن دو از تو مى كنند درباره پروردگار توست، كه او را مى پرستيدى و درباره پيامبر تو، كه برايت فرستاده شده و درباره دينت، كه به آن باور داشتى و درباره كتابت، كه تلاوتش مى كردى و درباره امامت، كه ولايت او را داشتى. سپس از عمرت، كه آن را چگونه صرف كردى و دارايى ات، كه از كجا به دست آوردى و در چه راه خرج كردى. پس، بهوش باش و براى خودت فكرى كن و پيش از شروع امتحان و پرسش و آزمون، خويشتن را براى جواب گويى آماده ساز.
۱۶۴۲۸.امام صادق عليه السلام :هر گاه مؤمن بميرد، هفتاد هزار فرشته او را تا گورش تشييع كنند و چون در گور نهاده شود، منكر و نكير نزدش آيند و او را بنشانند و پرسند: پروردگارت كيست؟ دينت چيست؟ پيامبرت كيست؟ و او پاسخ دهد: پروردگارم اللّه است و پيامبرم محمّد و دينم اسلام . پس، آن دو فرشته قبر او را تا جايى كه چشمش كار مى كند برايش فراخ گردانند و از بهشت برايش غذا آورند و او را خوش و خرّم گردانند.
1.بحار الأنوار : ۷۸/۱۴۳/۶.
2.الأمالي للصدوق : ۳۶۵/۴۵۵ .