مَنْ عَمِلَ صالِحَاً مِنْ ذَكَرٍ أوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْييَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجزِيَنَّهُمْ أجْرَهُمْ بأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ» . ۱
وَ وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ جَعَلْنا فِي ذُرِّيَّتِهِ النُبُوَّةَ و الْكِتابَ وَ آتَيْناه أجْرَهُ فِي الدُّنْيا وَ إنّهُ في الاْخِرَةِ لَمِنَ الصّالِحِينَ» . ۲
الحديث :
۶۲۰۹.رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله :ثلاثٌ ثوابُهُنَّ في الدنيا و الآخرةِ : الحَجُّ يَنفِي الفقرَ ، و الصَّدقةُ تَدفَعُ البَليّةَ ، و صِلَةُ الرَّحِمِ تَزيدُ في العُمرِ . ۳
۶۲۱۰.الإمامُ عليٌّ عليه السلام :الحَرثُ حَرثانِ : فحَرثُ الدنيا المالُ و البَنونُ، و حَرثُ الآخرةِ الباقياتُ الصالحاتُ ، و قد يَجمَعُهُم اللّهُ عزّ و جلّ لأقوامٍ . ۴
۶۲۱۱.عنه عليه السلام :اِعلَموا عبادَ اللّهِ أنَّ المتّقينَ ذَهَبوا بعاجِلِ الدنيا و آجِلِ الآخرةِ ، فشارَكوا أهلَ الدنيا في دُنياهُم ، و لَم يُشارِكُوا أهلَ الدنيا في آخِرَتِهِم ، سَكَنُوا الدنيا بأفضَلِ ما سُكِنَتْ ، و أكَلُوها بأفضَلِ ما اُكِلَتْ فَحَظُوا مِن الدنيا بما حَظِيَ بهِ المُترَفُونَ ، و أخَذُوا منها ما أخَذَهُ الجَبابرةُ المُتَكبِّرونَ ، ثُمَّ انقَلَبُوا عنها بالزادِ المُبَلِّغ و المَتجَرِ الرابحِ (المُربحِ) ، أصابوا لذّةَ زُهدِ الدنيا في دُنياهُم ، و تَيقّنوا أ نّهُم جِيرانُ اللّهِ غداً في آخِرَتِهِم ، لا تُرَدُّ لَهُم دَعوَةٌ ، و لا يُنقَصُ لَهُم نصيبٌ مِن لَذَّةٍ ۵ . ۶
«هر مرد و زنى كه كارى نيكو انجام دهد ، اگر ايمان آورده باشد ، زندگى خوش و پاكيزه اى بدو خواهيم داد و پاداشى بهتر از كردارشان عطا خواهيم كرد» .
«و اسحاق و يعقوب را به او بخشيديم و در فرزندان او پيامبرى و كتاب نهاديم و پاداشش را در دنيا داديم و او در آخرت از صالحان است» .
حديث :
۶۲۰۹.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :سه چيز است كه در دنيا و آخرت پاداش داده مى شود : حج ، كه فقر را مى برد ، صدقه ، كه بلا را مى گرداند، و صله رحم ، كه عمر را زياد مى كند .
۶۲۱۰.امام على عليه السلام :كِشته دو نوع است : كِشته دنيا ، كه ثروت و فرزند است و كِشته آخرت ، كه كارهاى شايسته ماندنى است . گاهى خداوند عزّ و جلّ اين هر دو را براى مردمانى ، يكجا فراهم مى آورد .
۶۲۱۱.امام على عليه السلام :اى بندگان خدا! بدانيد كه پرهيزگاران ، دنياى زودگذر و آخرت ديرپا را به دست آوردند . با اهل دنيا، در دنيايشان شريك شدند و اهل دنيا را در آخرت خود شريك نكردند . در دنيا به بهترين گونه سكونت كردند و از بهترين خوردنيهاى آن خوردند و از دنيا همان بهره اى را بردند كه توانگرانِ خوش گذران مى برند و همان كامى را برگرفتند كه گردنكشان متكبّر برمى گيرند ؛ آن گاه با توشه اى كه به مقصد مى رساندشان و با تجارتى پُر سود، از دنيا رفتند . در دنياى خود، به لذّت زهدِ به دنيا دست يافتند و يقين داشتند كه فرداى قيامت در جوار خداوند هستند ؛ دعايشان هرگز بى اجابت نمى مانْد و بهره آنان از خوشى و آسايش هيچ كم نمى گردد .
1.النحل : ۹۷ .
2.العنكبوت : ۲۷ .
3.تحف العقول : ۷ .
4.تاريخ دمشق : ۴۲/۵۰۳ .
5.نهج البلاغة : الكتاب ۲۷ .
6.رواه قبل الرضيِّ :
۱ ـ إبراهيم بن هلال الثقفيّ في كتاب «الغارات» : ۱/۲۳۵ . ۲ ـ ابن شعبة في «تحف العقول» : ۱۷۸ .
و رواه بعد الرضيّ :
۳ ـ الشيخ المفيد في «الأمالي» : ۲۶۳ .
۴ ـ شيخ الطائفة في «الأمالي» : ۲۶/۳۱ .
۵ ـ الطبري في «بشارة المصطفى» : ۴۴ .
و كلّ هؤلاء رووه بأسانيد ذكروها في كتبهم .
اُنظر مصادر نهج البلاغة و أسانيده تأليف عبد الزهراء :۳/۲۶۵ .