۱۲۷۹.امام على عليه السلام :ستايش ، خدايى را كه سزوارترين ستايش شده به ستايش است و شايسته ترين موجود به تمجيد ؛ همان معبود يگانه و بى نياز . پايه هاى عرش را برافراشت و با نور آن ، پرتو خورشيد ، تابان گشت . آفريد و استوار آفريد ، و برافراشت و گامِ نيرومند ، در برابرش خوار گشت.
۱۲۸۰.امام على عليه السلام :ستايش ، خدايى را كه سزاوارترين كسى است كه ترسيده و ستايش شود ، و برترين كسى است كه از او پروا دارند و بندگى اش كنند ، و شايسته ترين كسى است كه به بزرگى و عظمت ، يادش كنند. او را مى ستاييم كه بس بى نياز است و دَهِشش فراوان است و نعمت هايش پياپى است و خوش بنده پرور است.
۱۲۸۱.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه سزامند ستايش و صاحب آن است ، و منتهاى ستايش و جايگاه آن است . آغازگر است و ابداع كننده ، شكوهمندترين است و بزرگ ترين ، و ارجمندترين و گرامى ترين . كبريا منحصر به اوست و نعمت ها مختصّ اوست . با عزّتش مقهور مى سازد و با قهرش تسلُّط دارد و به نيرويش توانمند است و به قدرتش استيلا دارد و به جبروتش بر هر چيزى برترى دارد . به نواخت و نيكى اش ستوده مى شود و با دَهِش و سود رسانى هاى بسيارش ، مورد لطف قرار مى دهد و روزى اش را مى گستراند و نعمت هايش را سرشار مى گرداند.
او را بر موهبت هايش و نعمت هاى پياپى اش مى ستاييم ؛ ستايشى كه با عظمتِ شُكوه او هموزنى كند و با اندازه نعمت هاى او و كبريايش برابرى نمايد.
۱۲۸۲.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را ، چنان كه در خور اوست ، در حالى كه پيرو فرمان او هستيم ، و او را چنان كه دوست دارد ، مى ستايم ، و معبودى جز خداى يكتاى يگانه بى نياز نيست ، چنان كه او [خود ، اين اوصاف را در سوره توحيد] به خويشتن نسبت داده است.
