۱۲۸۸.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه نعمت اسلام را به من ارزانى داشت و قرآن را به من آموخت و مرا نزد بهترين انسان ها ، خاتم پيامبران و سَرور رسولان ، محبوب ساخت ، و اين ، احسانى بود از جانب او (خداوند) به من ، و لطفى از سوى او بر من.
۱۲۸۹.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه ستايش را به خويش ويژه گردانيد و آن را بر همه آفريدگانش واجب گردانيد ؛ خدايى كه كاكل هر چيزى ، در دست اوست و حركت هر چيزى به سوى اوست.
۱۲۹۰.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه بازگشت خَلق و فرجام كارها به سوى اوست . او را بر بزرگى احسانش ، و روشن بودن برهانش ، و فزونى هاى بخشش و دَهِشش مى ستاييم ، ستايشى كه حقّ او را بگزارد ، و سپاسِ او را به جا آورد ، و به پاداش او نزديك گرداند ، و موجب افزايش بخشش او گردد . و از او كمك مى جوييم ، چونان كمك جستن كسى كه به فضل او اميدوار است ، و به سودرسانى اش آرزومند ، و به پرداختنش مطمئن.
۱۲۹۱.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه وصف ها از كُنه شناخت او فرو مانده اند و عظمت او ، خِردها را [از دركش ]باز داشته است و [خِردها] راهى براى رسيدن به نهايت سلطنت او نيافتند.
۱۲۹۲.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه دانا به امور نهان است ، و نشانه هاى آشكار ، بر [هستى] او دلالت دارند ، و مشاهده اش با چشم سر ، محال است . پس نه چشم كسى كه او را نديده است ، انكارش تواند كرد ، و نه دل كسى كه [وجود] او را اثبات كرده است ، تواندش ديد.
۱۲۹۳.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه به تنهايى ، موجودات را ساخت و انواع آدميان را بدون نمونه اى كه پيش تر آفريده شده باشد ، آفريد و در ايجاد آنها از هيچ كمك كننده اى كمك نگرفت .
