۱۲۹۴.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه زمين را جايگاه قرار داد ، هم براى مردگان و هم براى زندگان . ستايش ، خداى را كه ما را از زمين آفريد و به آن بازمان مى گرداند و بر آن ، محشورمان مى كند.
۱۲۹۵.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه ستايش را سرآغاز يادش قرار داد ، و سبب افزونى بخششش ، و دليل بر نعمت ها و بزرگى اش.
۱۲۹۶.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه ستايش را ـ بى آن كه نيازى به ستايندگانش داشته باشد ـ راهى از راه هاى اعتراف به خدايى و بى نيازى و پروردگارى و يكتايى اش قرار داد و سببى براى افزونى رحمتش و جاده اى براى جوينده فضلش ، و در دل لفظ [ستايش] ، اعتراف به اين حقيقت را نهاد كه هر حمد ستايشِ زبانى ، هر چند بزرگ باشد ، خود ، نعمتى از جانب اوست.
۱۲۹۷.امام على عليه السلام :«ستايش ، خداى را كه آسمان ها و زمين را آفريد و تاريكى ها و روشنايى را پديد آورد . با اين حال ، كافران براى پروردگار خويش ، همتا مى آورند» . چيزى را شريك او نمى گردانيم و جز او ، سَرورى را بر نمى گزينيم . «ستايش ، خداى را كه آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است ، از آنِ اوست ، و در آخرت [نيز ] ستايش ، از آنِ اوست ، و اوست استواركار آگاه . آنچه را كه در زمين فرو مى رود و آنچه را از آن برون مى آيد و آنچه را از آسمان ، فرود مى آيد و آنچه را در آن بالا مى رود ، مى داند ، و او مهربان و آمرزگار است» . چنين است خدا . معبودى جز او نيست و بازگشت ، به سوى اوست . ستايش ، خداى را كه آسمان را نگه مى دارد از اين كه بر زمين افتد ، مگر به اذن خود او . خدا به مردم ، رئوف و مهربان است ۱ ... . او را مى ستاييم و چنان كه خودش را ستوده و آن سان كه شايسته آن است ، و از او كمك و آمرزش و راهنمايى مى جوييم.
