۱۲۹۸.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه در عين بلندمرتبگى ، نزديك است و در عين نزديكى ، بلندمرتبه ، و هر چيزى در برابر شُكوه او پست است ، و هر چيزى در برابر عزّت او سر تسليم دارد ، و هر چيزى در برابر قدرت او خاضع است . او را مى ستاييم ، در حالى كه از گزاردن حقيقت ستايش او ناتوانيم ، و به او ايمان داريم و به پروردگارى اش معترفيم ، و از او كمك مى جوييم و خواهان نگهدارى او هستيم ، و بر او توكّل مى كنيم و كارهايمان را به او وا مى گذاريم.
۱۲۹۹.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه اسلام را مقرّر داشت و آبشخورهاى آن را براى كسى كه بِدان وارد شود ، [هموار و] آسان ساخت و پايه هاى آن را در برابر كسى كه در شكست آن بكوشد ، استوار داشت ، و آن را براى كسى كه بِدان بياويزد ، جايگاه امن قرار داد.
۱۳۰۰.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه به سبب نيرويش در اوج است و به سبب بخشش و احسانش [به خلق ]نزديك است ، و بخشنده هر سود و دَهِشى است و زداينده هر سختى و رنجى . او را مى ستايم به خاطر احسان هاى پياپى اش ، و نعمت هاى سرشارش ، و به او ايمان دارم كه اوّل است و آشكار ، و از او راهنمايى مى طلبم كه نزديك است و راهنما ، و از او كمك مى خواهم كه چيره است و توانا ، و بر او توكّل مى كنم كه كفايت كننده است و يارى ده.
۱۳۰۱.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه معبودى جز او نيست . زنده اى بى چون بود ، و بود و هستى اش را حدوثى ( / وجودى زايد بر ذاتش) نبود ، و هستى اش چگونگى نداشت ، و او را مكانى نبود ، و در چيزى جاى نداشت ، و بر روى چيزى نبود ، و براى وجود خويش ، مكانى ايجاد نكرد.
