۱۳۰۷.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه هيچ مكانى ، در برگيرنده او نيست و زمان محدودش نمى كند . با توان خود ، برترى يافت و با نيرويش [به خلق] نزديك شد . منشأ هر سود و بخششى است و برطرف كننده هر سختى و رنجى. او را بر بخشش هاى بى چشمداشتش و فراوانىِ نعمت هايش مى ستايم ، و براى رسيدن به خشنودى او و خرسندى به حكمش ، از او كمك مى جويم ، و به او ايمان كامل دارم و با يقين ، به او توكّل مى كنم.
۱۳۰۸.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه دريغ ورزيدن و نبخشيدن چيزى ، بر دارايى او نمى افزايد ، و دَهِش و بخشش نيز از او نمى كاهد؛ زيرا هر دهنده اى از آنچه دارد ، كاسته مى شود جز او ، و هر دريغ كننده اى در خور نكوهش است مگر او ، و اوست عطا كننده نعمت هاى سودمند.
۱۳۰۹.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه هرگز نمى ميرد و شگفتى هايش پايان نمى پذيرد؛ زيرا او هر روز [و هر لحظه] در كار پديد آوردن چيزى بديع است كه پيش تر نبوده است.
۱۳۱۰.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه رداى عزّت و كبريا در پوشيد و اين دو را ويژه خويش گردانيد و نه آفريدگانش ، و آنها را بر غير خود ، قدغن و حرام گردانيد ، و آنها را براى شُكوه خويش برگزيد ، و بر آن كس از بندگانش كه برابر اين دو با او بستيزند ، لعنت فرستاد.
