كلام، «همگى از قريش اند» يا «همگى از بنى هاشم اند» بوده است. اين گونه نقل ها، سه گونه اند:
الف ـ جابر فقط مى گويد : «سپس پيامبر صلى الله عليه و آله سخنى گفت كه نفهميدم»، ^۱ يا «سپس پيامبر صلى الله عليه و آله سخنى گفت كه بر من پوشيده ماند»، ^۲ بدون اين كه چرايى اين پوشيدگى سخن و شنيده نشدن آن را بيان كند.
ب ـ جابر تصريح كرده است كه : «چون پيامبر صلى الله عليه و آله صدايش را پايين آورد، من نشنيدم»، ^۳ يا «سپس پيامبر صلى الله عليه و آله به آهستگى سخنى گفت كه من نشنيدم. پس به پدرم گفتم : آنچه پيامبر صلى الله عليه و آله آهسته گفت، چه بود؟» ^۴ و يا «سپس پيامبر صلى الله عليه و آله صدايش را پايين آورد. پس به پدرم گفتم : شنيدم كه پيامبر خدا فرمود : پس از من، دوازده تن اميرند . آنچه آهسته فرمود، چه بود؟ گفت : [اين بود :] همگى از قريش اند » . ^۵
ج ـ تصريح شده است كه شنيده نشدن كلام پيامبر صلى الله عليه و آله براى آن بود كه غوغا و تشنّج به وجود آمد و كلامِ پيامبر خدا در سر و صدا و فريادهاى مردمان ، شنيده نشد.
شگفت انگيز است اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله سخن مى گويد و مخاطبان، بر خلاف امر صريح الهى : «لَا تَرْفَعُواْ أَصْوَ تَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِىِّ ؛^۶صداهايتان را از صداى پيامبر ، بالاتر مبريد» ، صداى خويش را چنان بلند مى سازند كه سخن پيامبر صلى الله عليه و آله ، در ميان آن غوغا نامعلوم مى گردد و راوى، آن را نمى شنود و براى آگاهى از ادامه كلام، به ديگران پناه مى بَرَد، تا آن كه مى فهمد آن سخن، اين بوده است : «همگى از