گويا سخن گفتن از سند حديث و استوارى گزارش آن در منابع حديثى، سخنى زايد باشد. از اين رو ، گفتار تنى چند از محدّثان را مى آوريم و بحث را در بُعد ديگرى از آن ادامه مى دهيم:
حاكم نيشابورى در المستدرك على الصحيحين، حديث غدير را نقل كرده و پس از آن ، در يك مورد نوشته است:
اين حديث، مطابق شرط شيخين (بخارى و مسلم)، صحيح است ؛ ولى اين دو، آن را نقل نكرده اند. ^۱
نيز در موردى ديگر ، پس از نقل آن، نوشته است:
سند اين حديث، صحيح است و آن دو، نقلش نكرده اند. ^۲
ترمذى، پس از نقل اين حديث در السنن، نوشته است:
اين حديث، نيكو و صحيح است. ^۳
ذهبى نيز نوشته است:
اين حديث، قطعى و ترديد ناپذير است.
ذهبى، در ذيل شرح حال ابن جرير طبرى نوشته است:
چون به ابن جرير خبر رسيد كه ابن ابى داوود به حديث غديرِ خُم ايرادى گرفته است، كتاب الفضائل را نوشت و در «صحيح» بودن سند حديث، سخن راند. من، يك جلد از طرق اين حديث را به روايت ابن جرير ديدم و از كار او و فراوانى طرق اين حديث ، به شگفت آمدم. ^۴