اين سخن ، كاملاً صحيح و قابل قبول است ؛ امّا افزون بر اين ، تجربه گذشته زندگى نشان مىدهد كه اكثر قريب به اتّفاق اين گونه نگرانىها بيهوده بودهاند و به گفته صحابى بزرگوار ابوذر : «اندوه روزى كه به آن نمىرسم ، مرا كشت!» .۱
دِيل كارْنِگى ،۲ فصلى از كتاب خود را به تبيين قانونى اختصاص داده كه رعايت آن مىتواند بيشتر نگرانىها را رفع كند . اين قانون ، عبارت است از اين كه بر اساس حساب احتمالات ، انسان در آينده زندگى ، چند درصد ممكن است گرفتار مشكلاتى شود كه احتمال آن ، باعث نگرانىهاى او مىگردد .
او مىگويد : «با گذشت زمان ، كم كم دريافتم كه 99 درصد از چيزهايى كه مرا ناراحت و نگران مىساخت ، هرگز به وقوع نخواهد پيوست ... . من و شما چنانچه بتوانيم قبول كنيم كه با قانون "حدّ وسط" بفهميم كه تا چه اندازه نگرانىهاى ما مورد دارد ، احتمالاً خواهيم توانست هماكنون نُه دهم نگرانىهاى خود را برطرف نماييم» .۳
در اين باره ، رهنمودهاى بسيار ارزنده و كارسازى از امام على عليه السلام نقل شده بدين مضمون كه انسان نبايد غصّه فردا و فرداهاى نامعلوم را بر مشكلات روز خود بيفزايد . او بايد باور كند كه اگر براى انسان فردايى در پيش باشد ، خداى مهربان ، او را كفايت خواهد كرد .۴در غير اين صورت ، نگرانىِ موهوم ، او را به كارهايى وادار مىنمايد كه نگرانىهاى او را تشديد مىكند ، و امكان بهرهگيرى از فرصت امروز را از او سلب مىنمايد .۵
1.ر.ك: ص ۲۰۵ ح ۱۹۳.
2.Daile Carnegie.
3.آيين زندگى : ص ۸۳ .
4.نكته جالب ، تفاوت تبيين امام و اسلام ، با تبيين دِيل كارنگى است. او از راه حساب احتمالات ، آن را توضيح مىدهد و امام عليه السلام از راه توحيد و اتّكال به خداوند متعال!
5.ر . ك : ص ۲۰۳ ح ۱۹۱ و ۱۹۲ .