همه اعصار ، همين است كه جامعه بشر ، هيچ گاه از راه‏نماى الهى (پيامبر يا جانشين او) خالى نيست .

احاديث صحيحى كه اين معنا را تأييد مى‏كنند، به چند دسته تقسيم مى‏شوند:
دسته اوّل . احاديثى كه دلالت دارند كه زمين از هنگامى كه آدم ابو البشر آفريده شد تا كنون ، از امام، خالى نبوده است و تا انسانى روى آن زندگى مى‏كند ، امامت ادامه خواهد داشت .^۱
دسته دوم . احاديثى كه بر ضرورت تداوم حجّت الهى در همه اعصار تأكيد دارند و تصريح مى‏كنند كه حجّت خدا ، قبل از مردم و همراه با مردم و پس از مردم بوده و خواهد بود .^۲
دسته سوم . احاديثى كه بر ضرورت تداوم حضور عالِم و راه‏نماى الهى در همه اعصار ، تأكيد مى‏كنند .^۳
دسته چهارم . احاديثى كه ضمن تأكيد بر ضرورت وجود امام و حجّت و عالِم الهى، به حكمت و فلسفه تشريعى و تكوينى وجود امام، اشاره مى‏كنند .^۴
دسته پنجم . احاديثى كه تأكيد دارند امام و حجّت الهى ، گاهى آشكار است و گاهى پنهان .^۵
دسته ششم . احاديثى كه اهل بيت پيامبر صلى اللّه عليه و آله را به ستارگان آسمان تشبيه كرده‏اند كه هميشه در آسمان هستند و هر گاه ستاره‏اى ناپديد شود ، ستاره‏اى ديگر پديدار مى‏گردد^۶ و همچنين اهل بيت عليهم السلام تا دامنه قيامت، براى جهانيان، نورافشانى خواهند