پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
وإنَّ أشَدَّ أهلِ النّارِ نَدامَةً وحَسرَةً رَجُلٌ دَعا عَبدا إلَى اللّهِ ، فَاستَجابَ لَهُ وقَبِلَ مِنهُ، فَأَطاعَ اللّهَ، فَأَدخَلَهُ اللّهُ الجَنَّةَ، وأدخَلَ الدّاعيَ النّارَ بِتَركِهِ عِلمَهُ، وَاتِّباعِهِ الهَوى وطولَ الأَمَلِ.
بدترين پشيمانى و حسرت در ميان دوزخيان، از آنِ مردى است كه كسى را به سوى خدا، دعوت مىكند و او، آن را مىپذيرد و قبول مىكند و از خدا، اطاعت مىنمايد و خدا، او را به بهشت مىبرد؛ امّا دعوتكننده را به خاطر ترك عملش و پيروى از هوس و آرزوى طولانى، به جهنّم مىبرد.
الكافى: ج1 ص44 ح1
چرا اولياى الهى بر ضدّ افرادى هر چند مجرم ، دعا كرده اند ؟ آيا بهتر نبود كه براى هدايت و سعادت آنها دعا مى كردند ؟ آيا مجازات الهى براى آنها كافى نبود كه اولياى خدا مى خواهند با نفرين ، كيفر آنها را سنگين تر نمايند؟
