2. رواياتي از پيامبر اكرم( نقل شده است كه حضرت، حق را با علي و علي را با حق معرفي كرده و فرموده است كه بين اين دو جدايي نيست تا اينكه با هم سر حوض بر پيامبر وارد شوند؛ مثلاً: احمد بن موسي بن مردويه در كتاب المناقب از چند طريق از جمله به سند خود از محمد بن ابي بكر روايت كرده كه گفت: عايشه براي من روايت كرد كه رسول خدا( فرمود:
الحق مع علي و علي مع الحق لن يفترقا حتي يردا عليّ الحوض؛۱حق با علي است و علي هم پيوسته با حق است و اين دو از هم جدا نميشوند تا نزد من بر حوض وارد شوند.
همانطور كه ديديم، حق و اهل حق در كلام پيامبر معرفي شدهاند و حتي اين حديث را عايشه نيز نقل كرده است. آيا باز هم ميتوان گفت آن كسي كه مقابل حضرت علي عليه السلام بوده و نسبت به حضرت دشمني و كينه ورزي نشان داده، اهل حق و داراي عدالت است و هر چند صحابي پيامبر صلي الله عليه و آله وسلم باشد؟
3. در احاديث متعددي، با مضامين نزديك به هم، پيامبر در حق دوستان علي دعاي خير و در حق دشمنان علي عليه السلام، نفرين نموده است و بيشك، دعاي پيامبر مستجاب است؛ از جمله در غدير خم فرمود:
اللّهمّ و ال من والاه و عاد من عاداه وانصرمن نصره واخذل من خذله؛۲خدا دوست بدار هر كسي علي را دوست بدارد و دشمن بدار هر كسي او را دشمن بدارد، دشمن بدار!
4. پيامبر گرامي اسلام در احاديث متعددي، با مضامين نزديك به هم، محبت و ولايت علي عليه السلام را محبت و ولايت خودش و عداوت و دشمني با علي را عداوت و دشمني با خودش معرفي كرده است؛ از جمله:
من كنت مولاه فعليّ مولاه؛۳هر كسي من مولاي اويم، پس علي مولاي اوست.
حتي اگر ما، مولا را در اين حديث به معناي سرپرستي و رهبري نگيريم و به همان معناي مورد نظر برخي اهل سنت، يعني محبت بسنده كنيم، همان نتيجه مذكور را خواهيم گرفت. خداوند متعال ميفرمايد:
(إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهـُمْ عَذَاباً مُّهِيناً(؛۴
1.. تاريخ ابنعساكر، ج۳ص۱۱۷؛ دلائل الصدق، ج۲، ص۲۷۳.
2.. ترجمه خصائص نسايي، ص۸۵؛ سنن ابن ماجة، ج۱، ح۱۱۶؛ مجمع الزوائد، ج۹، ص۱۲۸ - ۱۳۸ كه ۳۲ حديث را به همين مضمون آورده است؛ اسد الغابة، ج۴، ص۲۸؛ مسند ابنحنبل، ج۱، ص۳۳۰، ۱۵۲، ۱۱۹، ۱۱۸، ۸۸، ۸۴ و ج۴، ص۲۸۱، ۳۶۸، ۳۷۰، ۳۷۲ و ج۵، ص۳۰۷، ۳۴۷، ۳۵۰، ۳۵۸، ۳۶۱؛ تاريخ بغداد، ج۷، ص۳۷۷؛ مستدرك الصحيحين، ج۲، ص۱۲۹و ج۳، ص۹؛ تاريخ بغداد، ج۸، ص۲۹۰ و ج۱۲، ص۳۴۳.
3.. اسدالغابة، ج۳ص۲۷۴، ج۴، ص۲۸؛ الاصابة، ج۲، ص۳۸۲؛ بحارالانوار، ج۳۷، ص۱۵۷؛ الغدير، ج۱، ص۱۷و ۵۳ و ۱۵۵؛ مجمع الزوائد، ج۹، ص۱۲۸-۱۳۸، كه ۳۲ حديث را در اين باره آورده است؛ سنن ابن ماجة، ج۱، ح۱۱۶؛ سنن الترمذي، ج۵، ص۵۹۱.
4.. سوره احزاب، آيه ۵۷.
