صاحب الزمان: ص 148؛ فرائد السمطين: ج 2 ص 337؛ الفصول المهمّة: ص 288؛ أخبار الدُوَل: ص 353 ـ 354؛ ينابيع المودّة: ج 3 ص 114‌‌)، و جهان هم‌اکنون از فيض وجود او برخوردار است.
بر اساس انديشه امامت در تشيع، امام، حجّت خداست و پس از درگذشت رسول خدا تا قيامت، جهان هيچ‌گاه از وجود حجّت خدا خالي نيست. اين، همان مفهومي است که در سخنان امام علي( آمده است:
اللّهم بلي، لا تخلو الأرض مِن قائمٍ لِلّه بحجّةٍ، إمّا ظاهراً مشهوداً أو خائفاً مغموراً لِئلاّ تبطل حُجَجُ الله و بيناته... اُولئک خلفاءُ الله في بلاده (العقد الفريد: ج 2 ص 81؛ حِلية الأولياء: ج 1 ص 80؛ شرح نهج البلاغة، ابن ابي الحديد: ج 18 ص 351؛ تاريخ بغداد: ج 6 ص 397؛ تاريخ اليعقوبي: ج 2 ص 111؛ صفة الصفوة: ج 1 ص 173؛ شرح المقاصد: ج 5 ص 241؛ المعيار و الموازنة: ص 81؛ نهج البلاغة: حکمت 147).
آري، زمين از حجّتي که بر پا دارنده دين خدا باشد، خالي نيست؛ يا پيدا و مشهود است و يا ترسان و پنهان، تا حجّت‌هاي خدا باطل نشود و نشانه‌هايش از ميان نرود... اينان جانشينان خدا در روي زمين‌اند.