پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
إنَّ اللّهَ عز و جل نَصَبَ عَلِيّا عَلَما بَينَهُ وبَينَ خَلقِهِ ؛ فَمَن عَرَفَهُ كانَ مُؤمِنا ، ومَن أنكَرَهُ كانَ كافِراً ، ومَن جَهِلَهُ كانَ ضالاًّ ، ومَن عَدَلَ بَينَهُ وبَينَ غَيرِهِ كانَ مُشرِكا ، ومَن جاءَ بِوَلايَتِهِ دَخَلَ الجَنَّةَ ، ومَن جاءَ بِعَداوَتِهِ دَخَلَ النّارَ.
خداوند عز و جل على را نشانى ميان خود و خلقش قرار داد. پس هر كه او را بشناسد [و به او معتقد باشد]، مؤمن است و هر كه انكارش كند، كافر است و هر كه نشناسدش، گمراه است و هر كه او را با ديگران همسنگ داند، مشرك است و هر كس ولايت او را داشته باشد، به بهشت مىرود و هر كس با او دشمنى داشته باشد، به آتش مىرود.
الأمالى، طوسى : ص487 ح1067
حدیث :
إنَّ اللّهَ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ لَيُحِبُّ الاِغتِرابَ في طَلَبِ الرِّزقِ.
ترجمه :
امام صادق عليه السلام :
هر آينه و همانا ، خداى ـ تبارك و تعالى ـ تحمّل غربت در جستوجوى روزى را دوست مى دارد.
توسعه اقتصادي بر پايه قرآن و حديث: ج۱، ص۱۹۲